ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นในสถานการณ์อื่น หรือเกิดกับคนอื่น
เย่ไป๋คงพูดว่า
“เปิดได้สวย!”
แต่พอคนที่ตกเป็นตัวเอกเปลี่ยนมาเป็นตัวเอง เย่ไป๋ก็รู้สึกว่าซุนหลี่อยากให้เขาตาย
“แค่ก ๆ—”
เย่ไป๋กระแอมเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองเด็กน้อยแล้วแนะนำว่า
“เหล่าซุน ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือจอมพลังคนหนึ่ง...แค่ก ๆ...ไม่ใช่คนเผ่าพวกเรา...แค่ก ๆ...”
เย่ไป๋พูดอ้อมค้อมที่สุดแล้ว
ส่วนอีกฝ่ายจะฟังเข้าใจหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของซุนหลี่เอง
ซุนหลี่: ???
ถ้าไม่ใช่จอมพลังมนุษยชาติ แล้วจะเป็นใครได้อีก?
หลังซุนหลี่ปรากฏตัว เด็กน้อยก็ถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ถึงกับหลบอยู่หลังเย่ไป๋ โผล่มาให้เห็นแค่ครึ่งหัว
เพราะอย่างนี้เอง ซุนหลี่ถึงเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายเป็นลูกชายของเย่ไป๋ จนเกิดเรื่องเข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนี้
“ซี๊ด—”
พอเข้าใจตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย ซุนหลี่ก็รู้สึกว่าน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
สู้รอความตายอยู่ในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดยังดีกว่า!
แต่เดิมซุนหลี่เป็นแค่ของหวานหลังมื้ออาหาร จะกินหรือไม่กินก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดทั้งสิ้น
ดูจากประสบการณ์ที่ผ่านมา เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดมีโอกาสสูงว่าจะไม่กินเขา
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นอาหารเดลิเวอรีส่งถึงหน้าประตูเสียแล้ว
ซุนหลี่เริ่มเก็บตัวหดหู่
ส่วนเย่ไป๋ต้องหาทางจัดการเรื่องที่จะตามมา
ถ้าจัดการไม่ดี ซุนหลี่ตายยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าเลือดกระเซ็นเปื้อนตัวเย่ไป๋ นั่นแหละเรื่องใหญ่
ซวยจริง!