หอคอยนิรันดร์ ชั้นที่ 89
สวี่ชิงเฟิงนั่งอยู่บนก้อนหินยักษ์ สีหน้าดูเหม่อลอยเล็กน้อย
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา
ตั้งแต่ตอนที่ตนปลุกพลังพรสวรรค์ได้ ต่อสู้กับเสวียเหมิงเป็นครั้งแรก ทะลวงสู่จอมสงคราม กลายเป็นจอมสงครามขั้นเก้า ถูกเฟิงฉีทำให้บาดเจ็บหนัก แล้วพบกับอสูร...
เรื่องราวในอดีตมากมายเหลือเกิน ยากจะหวนคิดถึง
ใคร ๆ ก็บอกว่าคนที่ชอบรำลึกความหลังมักเป็นคนสูงวัย เมื่อลองคำนวณดู ตอนนี้สวี่ชิงเฟิงก็อายุเกิน 100 ปีแล้ว แต่สำหรับจอมสงครามขั้นเก้า อายุเท่านี้ไม่ใช่ปัญหา เขายังมีเวลาเหลือเฟือให้ใช้จ่าย
ทว่า สวี่ชิงเฟิงไม่เคยใช้เวลาอย่างสิ้นเปลือง
เขารู้ดีว่าถึงระดับของตนจะสูง แต่ด้วยเหตุผลมากมาย ทั้งสายธาตุ วิธีต่อสู้ พรสวรรค์ และอื่น ๆ พลังต่อสู้ของเขาจึงไม่เคยแข็งแกร่งนัก ถึงขั้นเคยถูกเรียกว่าความอัปยศของจอมสงครามขั้นเก้าอยู่เป็นเวลานาน
ในหมู่เผ่าพันธุ์นับหมื่น แทบหาไม่เจอว่ามีจอมสงครามขั้นเก้าที่อ่อนแอเท่าเขา
ตอนนี้สวี่ชิงเฟิงไม่หวั่นไหวต่อคำเยินยอหรือคำดูหมิ่นแล้ว
เขานั่งอยู่บนก้อนหินยักษ์ รำลึกถึงอดีตเพียงเพราะมีบางอย่างสะกิดใจ
ก็แค่นั้น
สวี่ชิงเฟิงรวบรวมสติ สายตาทอดไปยังเบื้องหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่สัตว์อสูรตนหนึ่ง
สัตว์อสูรตนนี้แข็งแกร่งมาก!
“เจี๊ยก ๆ ๆ—”
ได้ยินสัตว์อสูรเอ่ยปาก สวี่ชิงเฟิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าไม่สบอารมณ์
แกมีสิทธิ์เจี๊ยก ๆ ด้วยหรือ?
สัตว์อสูรค่อย ๆ ลุกขึ้น มองไปข้างหน้าด้วยสายตาเหยียดหยาม แววตาแบบนั้นสวี่ชิงเฟิงคุ้นเคยดี