เอี๊ยด—
ประตูโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ถูกผลักเปิด
นักเดินทางที่ฝุ่นคลุ้งไปทั้งตัวก้าวยาว ๆ เข้ามา
ทันทีที่เขาเข้ามาในโรงเตี๊ยม สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ตัวเขา
สถานที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ เมื่อมีคนนอกปรากฏตัว ย่อมดึงดูดความสนใจของทุกคนเป็นธรรมดา
เขาถอดหมวก ผ้าคลุมหน้า และผ้าพันคอออก เผยให้เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น
คนนอกผู้นี้อายุน้อยเกินคาด!
“เสี่ยวเอ้อร์!”
เขาเดินดุ่มไปถึงหน้าเคาน์เตอร์แล้วตะโกนเสียงดัง
“เอาสุราดี ๆ มาสองชั่ง เนื้อวัวหนึ่งชั่ง”
ผู้ขายสุราเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง ผิวคล้ำ แก้มแดงระเรื่อ มัดผมหางม้าอย่างง่าย ๆ สวมกระโปรงหนังแกะเดินออกมาจากครัวหลังร้าน
พอเห็นเด็กหนุ่ม ปฏิกิริยาแรกของเธอกลับเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง
“กฎหมายแคว้นฉู่ห้ามผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะดื่มสุรา”
เด็กหนุ่มกลอกตา ส่งเสียงหึในลำคอ แล้วโยนป้ายคำสั่งสีเงินขาวออกมา
ป้ายคำสั่งกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็ง เกิดเสียงใสกังวาน ทำให้เกิดความฮือฮาขึ้นอีกครั้ง
นักปราบมารงั้นหรือ?!
นักปราบมารที่อายุน้อยขนาดนี้เชียว?!
น่าเสียดาย หากมีนักเขียนนิยายออนไลน์ติดตามเด็กหนุ่มมาด้วย คงเขียนประสบการณ์ของเขาเป็นหนังสือเรื่อง “นักปราบมารแห่งแคว้นฉู่” ได้แน่
มีโอกาสสูงที่จะดัง
แต่ก็น่าเสียดายที่เขียนไม่ได้
หลังเด็กหนุ่มแสดงป้ายคำสั่งออกมา เด็กสาวผู้ขายสุรายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับไปไหน
เด็กหนุ่มเริ่มไม่พอใจ
“ยังยืนงงอะไรอยู่?”
เขาบรรลุนิติภาวะมานานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงแค่ดื่มสุรา ต่อให้กินเด็กสามคนในมื้อเดียวก็ยังไม่มีปัญหา!