นอกสนามสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผู้คนพลุกพล่านคึกคัก
ทุกคนยังคงพูดถึงเรื่องที่อสูรสังหารเทพมารองค์ที่แปดได้ด้วยตัวคนเดียว
อสูร ว่าที่จอมพลัง ถึงกับแอบฝึกฝนอย่างหนัก ก่อนจะทำให้ทุกคนตะลึง!
ขยันเกินไปแล้ว!
อสูร ว่าที่จอมพลังรุ่นที่สี่ ใช้เทพมารเป็นผลงานฉลองวันเกิดครบ 100 วันของตัวเอง ส่งคำตอบเต็มคะแนนให้ทุกคน
ไม่มีใครหาข้อตำหนิได้แม้แต่นิดเดียว
“ต้าป๋าย นายบาดเจ็บเหรอ?”
จ้าวหลินวางโทรศัพท์ลง แล้วพบว่าใบหน้าของเย่ไป๋ดูแย่มาก
เย่ไป๋ฝืนอธิบายว่า
“กินของไม่ดีเข้าไป รู้สึกไม่สบายใจน่ะ”
จ้าวหลิน: ???
กินของไม่ดีเข้าไป ไม่น่าจะปวดท้องหรอกเหรอ?
จ้าวหลินทำได้เพียงปลอบว่า
“โอเค เดี๋ยวกินอีกหน่อยก็คงสบายขึ้น”
เรื่องกิน จ้าวหลินเชี่ยวชาญอยู่แล้ว
หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ตามแผนฉลองที่วางไว้แต่แรก ย่อมขาดมื้อเย็นไปไม่ได้
ระหว่างทาง จ้าวหลินยังไม่ลืมถามไถ่เย่ไป๋
“ก่อนสอบนายยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงกินของไม่ดีจนปวดท้องล่ะ?”
ตามหลักแล้ว ด้วยพลังของเย่ไป๋ ตอนนี้อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ขั้นจอมยุทธ์แล้ว
ผู้แข็งแกร่งระดับนี้แทบไม่มีทางบาดเจ็บเพราะอาหาร
ท่าทางของเย่ไป๋ผิดปกติมาก จ้าวหลินถึงได้สงสัย
เมื่อเผชิญหน้ากับความห่วงใยของเพื่อนสนิท
เย่ไป๋ถอนหายใจแล้วอธิบายว่า
“อาหารที่ตายไปแล้วจู่ ๆ ก็เริ่มโจมตีฉัน... เออจริงสิ นายเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ต้องกินอะไรบำรุงหน่อย ฉันเอาปลิงทะเลมาด้วย...”
เย่ไป๋สาบานว่าทุกคำที่พูดเป็นความจริง ไม่มีโกหกแม้แต่นิดเดียว!
[เขาซื่อสัตย์เกินไปแล้ว ฉันร้องไห้จนจะตาย]