เขากล้าตายได้ยังไง?
เหนือศีรษะของปรมาจารย์ยัยทึ่มผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมา
เทพสมุทรไม่ใช่แกฆ่าหรอกหรือ?
แกฆ่าเทพสมุทรแล้ว ยังหันไปถามศพอีกว่า กล้าตายได้ยังไง?
ขอร้องละ ทำตัวเป็นคนหน่อยเถอะ!
ต่อให้เป็นสัตว์เดรัจฉานก็ยังไม่เดรัจฉานเท่าแกเลย!
แม้จะรู้อยู่แล้วว่าอสูรไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ปรมาจารย์ยัยทึ่มก็ยังอดทอดถอนใจไม่ได้ อสูรนี่ช่างไร้มนุษยธรรมจริง ๆ!
“เสียใจด้วยนะ คนตายแล้วคืนชีพไม่ได้หรอก”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มตบหัวอสูรเบา ๆ
จากนั้นก็แหงนหน้าหัวเราะลั่นแล้วเดินจากไป
“เฮ้อ—”
เย่ไป๋ถอนหายใจยาว
ความอัดอั้นในใจนี้ จะระบายให้ใครฟังได้อีก?
ผู้คนเห็นเพียงท่วงท่าไร้เทียมทานของอสูรที่สังหารเทพสมุทร
แล้วจะมีใครรู้บ้างว่า เบื้องหลังความไร้เทียมทานนี้ เขาทุ่มเทอะไรไปอย่างเงียบ ๆ?
“เสี่ยวเต๋อเอ๋ย”
เย่ไป๋ลุกขึ้น เดินออกไปนอกหอเทียนเซี่ยแล้วตบหัวหมูเบา ๆ
“แกว่าหนี้ก้อนนี้ควรให้เทพสมุทรรับช่วงต่อ หรือให้เทพมารองค์ที่แปดรับช่วง?”
เดรากูลา:???
ตอนนี้เทพสมุทรตายแล้ว
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เดรากูลาก็เป็นตัวเต็งคนหนึ่งที่จะได้เป็นเทพสมุทรรุ่นถัดไป!
ยังไม่ทันได้เป็นเทพสมุทร ก็ต้องแบกหนี้ก้อนโตแล้วหรือ?!
เป็นเทพสมุทรแบบนี้ ฉันไม่เป็นก็ได้!
เดรากูลาฝืนใจตอบว่า
“ให้รับช่วงต่อทั้งคู่เลยดีไหม?”
ข้อสอบแบบเลือกข้อเดียวของอสูร มักกลายเป็นข้อสอบเลือกได้หลายข้อเสมอ
อย่างไรเสีย ตอนนี้เขาก็ยังไม่ใช่เทพสมุทร
อีกอย่าง เป็นหนี้อสูร 1 เหรียญ กับเป็นหนี้คุณูปการจอมสงคราม 10 ล้านหน่วย มันต่างกันตรงไหนล่ะ?!