เรื่องที่เสวียเหมิงพยายามปฏิเสธสุดชีวิต เย่ไป๋เพียงยิ้มแล้วปล่อยผ่าน
ที่จริง ต่อให้เย่ไป๋ไม่พูดขึ้นมา ในใจเสวียเหมิงก็แอบคาดเดาเรื่องนี้อยู่บ้าง
ปัญหาคือ...เขายอมรับไม่ได้!
หลังอู๋เหินจากไป เสวียเหมิงก็ฝึกวิชากระบี่อย่างหนักอีกสามปี
เสวียเหมิงกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจว่า
“อสูร ถ้าวัดกันแค่ความเข้าใจในวิถีกระบี่ ฉันเหนือกว่าเจ้าแน่นอน!”
“เออ ๆ ถูกต้อง”
เย่ไป๋กลอกตา
“เอ็งจะมาแข่งวิชากระบี่กับจอมเวทอย่างฉัน ดูทำเป็นเก่งเข้าไปได้
จะลองแข่งกันเรื่องหยั่งรู้กระบี่ไหม? ไม่ได้จะอวดอะไรหรอกนะ หลายปีมานี้ฉันหยั่งรู้กระบี่ได้ตั้ง 374 กระบี่แล้ว...“
เสวียเหมิง: ......
จู่ ๆ เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ความหดหู่ของเสวียเหมิงยังไม่ทันจางหาย จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย เขาขยับเข้าไปหาอสูร
“พี่น้อง เจ้าเข้าใจปราณกระบี่ได้ตั้งมากมาย...”
เขาไม่ลืมว่าตอนพ่อบุญธรรมคนที่สองจากไป อีกฝ่ายกำชับให้เขาหยั่งรู้กระบี่ด้วย
หลายปีมานี้เสวียเหมิงทำผลงานได้คงเส้นคงวา ไม่เคยหยั่งรู้กระบี่ได้แม้แต่กระบี่เดียว
พอพ่อบุญธรรมคนที่สองกลับมา เสวียเหมิงคงได้ตายแน่
ต้องหาทางเผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเองไว้ก่อน!