หลังจากถ่ายรูปไปสองสามภาพ กล้องก็ถูกคล้องกลับไว้ที่คอของฮั่วต้า
เมิ่งยีนมองทั้งสองคน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
พวกเขายังมีชีวิตอยู่ก็จริง แต่คุณภาพชีวิต...พูดแล้วก็ยาว
หลานเจ๋อเซียนยังพอว่า แต่ฮั่วต้ามีชีวิตอย่างมีความสุขมาก แถมจะว่าไปก็สุขเกินเหตุด้วยซ้ำ
มีความสุขจนเสียมารยาทไปหน่อย
เมิ่งยีนอยากรักษาทั้งสองคนให้หาย แต่ก็ทำได้ยาก
สภาพของพวกเขาตอนนี้ถือเป็นผลข้างเคียงจากการหาช่องโหว่ของระบบ
คนหนึ่งฝืนต้านประตูนิรันดร์ อีกคนหาช่องโหว่ของระบบจนกลายเป็นจอมสงครามสวรรค์
เมื่อบทลงโทษจากกฎเกณฑ์มาถึง พวกเขาก็ทำได้แค่รับมันไว้
ส่วนบทลงโทษจะสิ้นสุดเมื่อไร...
ฟ้าเท่านั้นที่รู้
ถ้าเมิ่งยีนฟื้นคืนชีพ แน่นอนว่าย่อมมีวิธีรักษาทั้งสองคน
แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณที่หลงเหลือ แม้แต่ฝันดีเป็นจริงก็ใช้ไปกับอิ่งเก้าแล้ว
ไม่มีพลังเหลือพอจะช่วยทั้งสองคนจริง ๆ
ฮั่วต้ามองโลงศพดำที่ค่อย ๆ จมลงไปในพื้นดิน แล้วถามด้วยความสงสัยว่า
“แบบนี้...เสี่ยวจิ่วจะฟื้นขึ้นมาจริง ๆ เหรอ?”
เมิ่งยีนไม่ได้พูดอะไร ต่อให้พูดไป ทั้งสองคนก็ไม่ได้ยินอยู่ดี
ตอนนี้พวกเขากลายเป็นคนธรรมดาอย่างแท้จริง หากเมิ่งยีนปรากฏร่างแท้ต่อหน้าพวกเขา ทั้งคู่คงหลับไปทันที
ราชันสวรรค์โลหิตที่เงียบมาตลอดอธิบายว่า
“จากการทดลองก่อนหน้านี้ น่าจะฟื้นขึ้นมาได้”
พวกเขาทดลองกันแล้วด้วยเหรอ?
จริงจังกันขนาดนี้เลย?
หลานเจ๋อเซียนไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองไปยังเหลียนเหลียนคั่นมีความหมายชัดเจนว่าให้พูดต่อ