เซียวเหยาบอกว่าจะรั้งท้ายเอง
เย่ไป๋ไม่ได้เกรงใจ เขายังคงทำสิ่งที่กำลังทำอยู่ต่อไป
ผีเสื้อไม่ได้สนใจเย่ไป๋ แล้วออกจากห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดไปโดยตรง
หากอยู่ต่อ ก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง ไม่ใช่กำลังเสริม
หลังผีเสื้อจากไป ลึกเข้าไปในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดก็เกิดแรงสั่นสะเทือนต่อเนื่องอีกระลอก!
แรงสั่นสะเทือนครั้งนี้รุนแรงกว่าก่อนหน้าถึงสิบเท่า! ร้อยเท่า!
สีหน้าเย่ไป๋เคร่งขรึม นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เป็นแค่การต่อสู้ระหว่างผีเสื้อกับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด พูดอีกอย่างก็คือ เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อย
ตอนนี้ต่างหากที่เซียวเหยาลงมือจริง!
ซี้ด—
เย่ไป๋อดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
จอมพลังเซียวเหยาช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!
เขาไม่มีเวลาทำหน้าที่กองเชียร์ให้พี่สาม เรื่องที่อยู่ในมือยังทำไม่เสร็จเลย!
พื้นรอบบัลลังก์ถูกเย่ไป๋ขุดออกไปเกือบหมดแล้ว
เขามองชายบนบัลลังก์ ใบหน้าคล้ายเสวียเหมิงอยู่หลายส่วน
เห็นแล้วรู้สึกสนิทสนมขึ้นมาเลย!
ต้องตรึงชายคนนั้นไว้กับบัลลังก์ให้ได้
เย่ไป๋ปลดสายลมแห่งฝันร้ายออก เอ่ยขออภัย แล้วใช้ผ้าคลุมห่อร่างอีกฝ่ายไว้
ขาดอีกนิดเดียว...
ชายคนนั้นแนบติดกับบัลลังก์อย่างแน่นหนามาเกือบร้อยปีแล้ว แยกออกจากกันไม่ได้
ตอนแรกแผนของเย่ไป๋คือพาคนไปด้วย
แต่เมื่อพบว่าทำไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนแผน
เขาลองงัดบัลลังก์ทั้งอันขึ้น แต่ไม่นานก็ล้มเหลว
ถึงอย่างไรภูเขาลูกนี้ก็ถูกนำกลับมาจากโลกเบื้องบน