เย่ไป๋นั่งอยู่บนชั้นที่ 99 แต่ไม่ได้มองกำแพงทั้งสามด้าน กลับเหม่อมองไปยังที่ว่างเปล่า
เขาไม่รู้ว่าล้วงหญ้าหางหมาออกมาจากไหน คาบไว้ในปาก
ต่อมาเขาก็ล้มตัวลงนอนกับพื้น มองเพดานอย่างเหม่อลอย ก่อนจะผล็อยหลับไป
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เย่ไป๋แทบไม่ได้นอนเลย
การเร่ร่อนอยู่ในห้วงมิติ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยทั้งนั้น
เขาคือว่าที่จอมพลังของมนุษยชาติ ต่อให้ไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง ก็ต้องคำนึงถึงมนุษยชาติด้วย
เย่ไป๋จะเกิดเรื่องไม่ได้ ไม่อย่างนั้นความพยายามทั้งหมดตลอดร้อยปีที่ผ่านมาก็สูญเปล่า
ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน กลับมายังสถานที่ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยที่สุด
ถึงพี่สามจะไม่อยู่บนชั้นที่ 99แล้ว แต่ที่นี่ก็ยังทำให้เย่ไป๋รู้สึกปลอดภัยได้อย่างเต็มเปี่ยม
เขาหลับไปอย่างนั้น ไม่ฝันอะไร หลับสนิทอย่างสงบ
เขาหลับไปเกือบ 24 ชั่วโมงเต็ม
ด้วยขอบเขตพลังอย่างเย่ไป๋ ต่อให้หลับยาวครึ่งปี ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ปัญหาคือ...เย่ไป๋ใช้ท่าค้ำฟ้าที่ถล่มครั้งสุดท้ายไปแล้ว
พอใกล้ครบ 24 ชั่วโมง เจ้าหมาขาวที่อยู่ข้างตัวเย่ไป๋ก็เริ่มเห่าหอนงุ้งงิ้งอย่างบ้าคลั่ง พยายามปลุกเขาให้ตื่น