[เห่าเข้าไป! เห่าให้มันลั่นเลย!]
เย่ไป๋มองข้อความแจ้งเตือนตรงหน้าแล้วเดือดดาลขึ้นมาอีก จึงจับหูเจ้าหมาขาวยกขึ้นมาอีกครั้ง
“แค่นี้เหรอ? แค่นี้เอง?”
เย่ไป๋ขยี้หัวเจ้าหมาขาวอย่างแรง ก่อนเอ่ยเสียงดุ
“พรสวรรค์ระดับ SSS มีแค่นี้เหรอ?”
“ยะ...อย่ามารังแกดวงตาเจ้าเล่ห์!”
เจ้าหมาขาวร้องท้าทาย
“รอให้ถึงวันที่ฉันตื่นรู้ครั้งที่เก้าเสียก่อน อีกสามสิบปีข้างหน้า ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจะไม่เหมือนฝั่งตะวันตก อีกสามสิบปีให้หลัง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว!”
เย่ไป๋โยนเจ้าหมาขาวกลับลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนยิ้มมุมปากอย่างอ้างว้างเล็กน้อย
“อีกสามสิบปีจะยังมีฉันอยู่หรือเปล่าก็ยังไม่แน่”
เขานั่งอยู่บนชั้นเก้าสิบห้า มองไปรอบ ๆ อย่างไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
ช่วงนี้เขาแบกรับความกดดันเกินกว่าที่คาดไว้มาก
เริ่มจากได้รู้ความจริงเกี่ยวกับจอมพลัง จากนั้นก็ถูกพี่รองขังไว้ในคุกกระบี่ แล้วไปเดินเล่นสะเปะสะปะในแม่น้ำกาลเวลา สุดท้ายดันเดินจนตัวเองตาบอดเสียได้
พอกลับมา เขาก็ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายของเซียวเหยา
ระหว่างทางนี้ แค่เกิดข้อผิดพลาดขึ้นเพียงนิดเดียว สถานการณ์ก็คงไม่เป็นแบบที่เห็นในตอนนี้!