เรียนไม่สำเร็จงั้นเหรอ?!
เย่ไป๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
“เป็นไปไม่ได้มั้ง!”
เสวียเหมิงเป็นใครกัน?
บรรพบุรุษหมาป่าคนปัจจุบัน เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งรองจากจอมสงครามสวรรค์ บุตรบุญธรรมของจอมพลัง และเป็นหนึ่งในสามยอดฝีมือแห่งวิถีกระบี่!
แค่โจมตีส่ง ๆ ก็สังหารสวี่ชิงเฟิงได้ในพริบตา
เสวียเหมิงที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงเรียนหุบเหวทองคำแค่กระบวนท่าเดียวไม่ได้กัน?
เย่ไป๋เบิกตากว้าง พลางกล่าวอย่างดุดัน
“พูดมา เจ้าขี้เกียจใช่ไหม!”
ยังไม่ทันรอให้เสวียเหมิงตอบ เย่ไป๋ก็กล่าวอย่างเจ็บปวดใจ
“เสวียเหมิง นายลืมความตั้งใจที่จะจับกระบี่ของตัวเองไปแล้วหรือ?!”
เฮือก—
เมื่อถูกอสูรกล่อมเกลี้ยงเช่นนี้ เสวียเหมิงกลับรู้สึกผิดขึ้นมาจริง ๆ อยู่ชั่วขณะ!
นี่ฉันเป็นอะไรไป?
เพียงเพื่อผลประโยชน์เล็กน้อย ถึงกับจะละทิ้งความฝันในชีวิตของตัวเองงั้นหรือ?
เสวียเหมิงเอ๋ย เสวียเหมิง เหตุใดแกถึงตกต่ำลงมาเป็นเช่นนี้!
ทำแบบนี้แล้วคุ้มค่าจริงหรือ?
ไม่นาน แววตาสับสนของเสวียเหมิงก็ค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น เขามองอสูร ในใจก็มีคำตอบแล้ว
“คุ้ม!”
ให้ตายเถอะ ชาตินี้ถ้าทำให้อสูรเสียเปรียบสักครั้งได้ แล้วจะมีอะไรไม่คุ้มอีกล่ะ?!
จนถึงตอนนี้ เสวียเหมิงถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำพูดก่อนหน้านี้ของเย่จิ่ว
อสูรเห็นคนอื่นหาเงินได้ ยังรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าตัวเองขาดทุนเสียอีก
เมื่อเห็นท่าทางของเสวียเหมิง เย่ไป๋ก็พอจะเข้าใจแล้ว
“งั้นก็ไม่มีอะไรให้คุยกันแล้วสินะ”
เย่ไป๋ไม่ได้แปลกใจกับการเจอทางตันที่เสวียเหมิง
เขาแค่สงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง: ใครกันที่เปลี่ยนเสวียเหมิงไป?!
ด้วยสติปัญญาและความฉลาดทางอารมณ์ของเสวียเหมิง หากอาศัยตัวเองแล้ว ไม่มีทางทำได้ถึงขนาดนี้แน่นอน!