พื้นที่ส่วนตัวของอสูร
แสงสีขาววาบผ่าน เย่ไป๋กลับมายังพื้นที่ส่วนตัวอันแสนภักดีของตน!
“ฉันกลับมาแล้วโว้ย!”
เย่ไป๋กลับมาพร้อมชัยชนะ พอใจอย่างยิ่งที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่
หลักการใช้ชีวิตของเย่ไป๋คือ:
นอนให้เต็มอิ่ม หัวร้อนให้สุด ปล่อยตัวให้ยับ ทำเรื่องเสี่ยงตายให้สุด นั่งคุกเข่าในคุก แล้วก็นอนลงหลุมศพ!
การมีชีวิตอยู่ช่างเป็นเรื่องดีจริง ๆ!
เย่ไป๋อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตะโกนเรียก
“ยัยทึ่ม รีบเอาเหรียญทองมาถวายท่านปู่ซิวของเธอเร็วเข้า!”
“นี่นายไปกินยาผิดมาหรือไง?”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มเหลือบมองอสูร ก่อนถามพลางขมวดคิ้ว
“วันนี้โดนอู๋เหินฟันมาอีกแล้วหรือ?”
“พูดเหลวไหล! พี่รองเป็นคนดีขนาดนั้น จะมาฟันฉันได้ยังไง”
เย่ไป๋กลอกตาใส่ ก่อนโต้กลับ
“อย่ามายุแยงให้แตกคอกัน ฉันไม่หลงกลหรอก!”
“หึ”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มแค่นเสียงเย็นชา พลางกล่าวอย่างดูแคลน
“ร้อนตัวจนสารภาพเอง”
จากที่เธอรู้จักอสูร ถ้าพูดพรั่งพรูออกมาเสียยืดยาวแบบนี้ แสดงว่าคงรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีแน่!
ยัยทึ่มเลิกคิ้วขึ้น นึกถึงเรื่องสนุกอะไรบางอย่างได้ จึงยิ้มเจ้าเล่ห์
“เล่าให้ย่าฟังหน่อยสิ คราวนี้ไปทำอะไรให้อู๋เหินไม่พอใจอีกล่ะ?”
“พูดแบบนั้นได้ยังไง...”
เย่ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วถามหยั่งเชิง
“ถ้าพูดออกมาแล้วจะได้เงินไหม?”
“ได้สิ!”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มตอบอย่างมั่นใจ “แลกเป็นเหรียญทองนิรันดร์!”
เย่ไป๋:......
ผลาญทรัพย์จนใจพัง!
แค่พูดถึงเหรียญทองนิรันดร์ เย่ไป๋ก็รู้สึกโชคร้ายขึ้นมาทันที
“วันนี้อารมณ์ดี”
ปรมาจารย์ยัยทึ่มชี้ไปยังภูเขาทองด้านหลัง