ครืน ๆ ๆ—
เสียงฟ้าร้องดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ทว่ากลิ่นอายมืดมน ชั่วร้าย และวุ่นวายที่อยู่เบื้องหลังม่านฟ้ากลับค่อย ๆ ถอยร่น
มันขลาดแล้ว
ปฏิกิริยาเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดไม่ได้ขลาดเป็นครั้งแรกเสียหน่อย
ลองคิดให้ดี ก็เข้าใจเหตุผลได้ไม่ยาก
เมิ่งยีนรับมือยาก อู๋เหินรับมือยาก เซียวเหยาก็รับมือยาก...
ยังมีจอมพลังรุ่นที่สี่อีกคนไม่ใช่หรือ!
คิดว่าอสูรรับมือง่ายหรือไง!
รอไปก่อน รอต่อไป
เห็นได้ชัดว่าเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นคนมีวัฒนธรรมเช่นกัน
ต้องผูกมิตรกับกาลเวลา!
สำหรับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดแล้ว
การออกจากถิ่นของตัวเองไปต่อสู้ ก็ไม่ต่างจากการทิ้งข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไป
การต่อสู้ระดับนี้ ทั้งจังหวะเวลา ภูมิประเทศ และกำลังคน หากมีอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ก็ส่งผลต่อผลลัพธ์สุดท้ายได้ทั้งนั้น!
ถ้ามันกล้าทำแบบนั้น เซียวเหยาจะทำให้มันต้องจ่ายในราคาที่เกินแบกรับไหว
ตราบใดที่อสูรยังเติบโตต่อไป
ไม่ช้าก็เร็ว เซียวเหยาต้องเข้าไปในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุด
มันถอยไปก็สมเหตุสมผลแล้ว
หลังเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดถอยไป วังวนสุญญากาศขนาดยักษ์ทั้งหมดก็หลุดพ้นจากบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวและกดดัน
ถ้าวันนี้นักพรตไม่ได้แวะมาที่นี่
วังวนสุญญากาศขนาดยักษ์คงต้องนองเลือดแน่นอน
ในความว่างเปล่า ยอดฝีมือจำนวนหนึ่งลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ระดับต่ำสุดก็ยังเป็นจอมสงครามสวรรค์
พวกเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ มองไปยังใจกลางพายุด้วยสีหน้าซับซ้อน
ผู้มีอำนาจหลายคนทำความเคารพนักพรตตามธรรมเนียมของมนุษยชาติ จดจำบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้