ห้านาทีต่อมา
ลิลิธเลียจานจนสะอาดเกลี้ยง
ลูกหมูทองคำพุงป่อง ตัวโงนเงนจนยืนไม่อยู่
เธอเอนหงายหลัง ปล่อยให้ขาทั้งสี่ชี้ฟ้า แล้วเริ่มนอนแผ่ไม่เอาอะไรทั้งนั้น
“นายแพ้แล้ว”
ปีศาจน้อยประกาศผลการแข่งขัน เทียนผิงเทไปทางเย่ไป๋อย่างหมดจด
ลูกเต๋าลูกหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า เริ่มตัดสินผล
เย่ไป๋ส่งสายตาให้ปรมาจารย์ยัยทึ่ม กายอิน และคนอื่น ๆ อีกครั้ง
ถ้าทอยได้ผล “ชนะเล็กน้อย” ลิลิธก็ไม่ต้องรับบทลงโทษใด ๆ แบบนั้นยังพอพูดกันได้
แต่ผลตัดสินแบบอื่นล้วนมาพร้อมความเสียหายมหาศาล!
ถ้าเป็นเดรากูลา หรือกายอิน เย่ไป๋ก็ไม่ต้องกังวล ตายก็ตายไป ยังไงก็กลับมามีชีวิตได้อยู่แล้ว
แต่สัตว์เลี้ยงของพี่ใหญ่มีอยู่ตัวเดียว แถมยังเป็นระดับนอนแผ่ไม่เอาอะไรทั้งนั้น
อย่าว่าแต่ทำให้ตายเลย แค่กระแทกหรือถลอกนิดหน่อยก็ไม่เหมาะแล้ว!
ปกติแค่ประคองไว้ในมือ ลูบขนเล่น หรือเอากายอินมาขู่บ้างก็พอแล้ว
ถ้าลงมือหนักจนกลายเป็นแผลฝังใจ คงได้ไม่คุ้มเสีย
ดังนั้น
หากผลตัดสินออกมาไม่เป็นใจ ปรมาจารย์ยัยทึ่มจะจัดการกรรมการ ส่วนกายอินกับเดรากูลาจะคอยปกป้องขนมที่นอนแผ่ไม่เอาอะไรทั้งนั้นให้ดี
กายอินเป็นผู้ยึดมั่นในเผ่าโลหิตมาโดยตลอด
เขาอยากฆ่าลิลิธจริง ๆ ขอแค่อสูรพยักหน้า กายอินก็ส่งลิลิธไปปรโลกได้ทันที
แต่ถึงอย่างนั้น
กายอินยอมให้ลิลิธตายด้วยเหตุผลอื่นไม่ได้!
น้องสาวของบรรพชนโลหิตตายด้วยน้ำมือคนอื่น จะไม่ใช่ความอัปยศของเผ่าโลหิตได้อย่างไร?
ลิลิธมีชีวิตอยู่ก็ขายหน้ามากพอแล้ว จะมาตายอย่างน่าอับอายแบบนี้อีกไม่ได้