เรื่องเก่าอย่าเอามาพูดถึงอีกเลย
ณ ชั้นที่ 99 ของหอคอยนิรันดร์ เย่ไป๋ทอดถอนใจถึงความไม่แน่นอนของชีวิต
ในยุคโบราณ มนุษยชาติไม่มีพรสวรรค์ ไม่มีวิธีฝึกฝน ไม่มีอะไรเลย แถมอายุขัยยังสั้น
มนุษยชาติเช่นนี้ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดตามซอกหลืบท่ามกลางหมื่นเผ่า
แค่มีชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
ที่จริงแล้ว
ตัวตนส่วนใหญ่ในหมื่นเผ่าแทบไม่ข้องเกี่ยวกับมนุษยชาติเลย
เพราะ...อ่อนแอเกินไป
มนุษย์ไม่ทำการค้ากับรังมดใต้ต้นไหวหน้าหมู่บ้าน
เพราะความแตกต่างด้านพละกำลังของทั้งสองฝ่ายนั้นมากเกินไปจริง ๆ
มีเพียงเผ่าที่เกี่ยวข้องกับมนุษยชาติอย่างเผ่าโลหิตและเผ่ามนุษย์หมาป่าเท่านั้น ที่ติดต่อไปมาหาสู่กับมนุษยชาติ
ใครจะคิดว่า
หลังยุคโบราณสิ้นสุดลง หอคอยนิรันดร์จะกลายเป็นทั้งที่พึ่งพิงของหมื่นเผ่าและกรงขังไปพร้อมกัน
ส่วนมนุษยชาติกลับแข็งแกร่งขึ้นมาได้เพราะความบังเอิญและความผิดพลาด
เย่ไป๋เอ่ยถามข้อสงสัยใหม่อีกครั้ง
“ในเมื่อพรสวรรค์เป็นเศษเสี้ยวที่แยกออกมาจากต้นกำเนิดจอมพลัง ถ้าผู้ครอบครองพรสวรรค์ตาย พรสวรรค์จะหวนคืนสู่ต้นกำเนิดจอมพลังไหม?”
ยิ่งรู้มากเท่าไร คำถามก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น
อันที่จริง
บทสนทนากับเซียวเหยาในวันนี้ทำให้เย่ไป๋ได้รับข้อมูลมากมายพอให้ย่อยไปอีกนาน
แต่ถึงอย่างนั้น
ใจคนเราก็โลภได้ไม่รู้จักพอ
เซียวเหยาผู้สยบแก่นกำเนิดแห่งความโลภของอสูรได้ ถ้ากอบโกยข้อมูลเพิ่มได้อีกนิด ก็ย่อมต้องกอบโกยให้มากที่สุด
อีกอย่าง
เซียวเหยารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนไม่ควรพูด