วันนั้น ท่านสองอิ่งแบกสัมภาระออกเดินทาง
เย่ไป๋ไม่รู้เลยว่าท่านสองอิ่งเตรียมจะไปจัดการเทพสมุทรให้ตายคามือ
นี่คือความเข้าใจผิดอันงดงาม
เย่ไป๋ใช้เวลา 5 นาทีจัดการงานยุ่ง ๆ จนเสร็จ จากนั้นจึงกล่าวลาอิ่งสี่ แล้วกลับมหาวิทยาลัยมหานครปีศาจ
พอกลับมา เย่ไป๋ก็พบเรื่องน่าประหลาดใจว่า หลงเกอกับเทียนผิงยังไม่กลับมา!
นักร้องสาวทำหน้าที่เป็นฝ่ายสนับสนุน พอทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเสร็จก็กลับดาวสีน้ำเงิน
ส่วนตัวจืดจางทำผลงานในสนามรบได้ไม่ผ่านเกณฑ์ จึงถูกครูฝึกให้คะแนนต่ำสุดและออกจากการฝึกซ้อมไปทันที
เมื่อรู้เรื่องที่ทั้งสองประสบมา เย่ไป๋ก็ปลอบว่า
“ไม่เป็นไรหรอก ครั้งนี้ฉันเจอสัตว์อสูรเลเวล 499 ยังจัดการมันคนเดียวไม่สำเร็จเลย”
องค์ชายหวง: แย่แล้ว ฉันกลายเป็นเลเวล 499 ไปแล้ว!
บรรพชนปีศาจผู้ล่วงลับ: พอใจเถอะ ฉันยังเลเวล 100 อยู่เลย!
บรรพชนปีศาจผู้ล่วงลับเริ่มบ่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน...
นักร้องสาวเบิกตากว้าง ไม่คิดเลยว่าเย่ไป๋จะดวลเดี่ยวกับสัตว์อสูรเลเวล 499 ได้!
นักร้องสาวถามต่อว่า
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
เย่ไป๋ตอบอย่างถ่อมตัวว่า
“ฉันจับมันเป็นเชลยได้”
ตัวจืดจาง: ......
พอได้คำปลอบใจจากเย่ไป๋ ตัวจืดจางก็ยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิม
ผลตรวจสุขภาพที่ตัวจืดจางไปตรวจไว้ก่อนหน้านี้ก็ออกมาแล้ว รายงานวิเคราะห์จากสถาบันวิจัยให้รายละเอียดครบถ้วนพอดี ทุกบรรทัดเผยให้เห็นคำสองคำ—มืออาชีพ!
ทั้งสามคนอ่านไม่รู้เรื่องเลยสักคน
แต่ที่จริงแล้ว รายงานวิจัยฉบับนี้เป็นฝีมือของดวงตาเจ้าเล่ห์