แผนของอิ่งสองงั้นหรือ?
เสวียเหมิงชะงักไป เจ้าหมอนั่นจะมีแผนอะไรได้?
ส่วนจ้าวเฉียนขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังขา
“วิธีนี้...จะได้ผลจริงเหรอ?”
ตามความคิดของท่านสอง:
ในเมื่อเซียวเหยากำลังใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา พวกเขาก็ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาบ้าง สุดท้ายก็จะได้เจอกัน!
ถ้ามองตามหลักเหตุผล เรื่องนี้ฟังไม่ขึ้นสักนิด
ต่อให้นักเขียนนิยายออนไลน์ชั้นต่ำที่สุดยังแต่งพล็อตน้ำเน่าแบบนี้ไม่ออก
แต่ดันเกิดขึ้นจริง...
เซียวเหยาเป็นหมอรักษาคนป่วยทางจิต ส่วนอิ่งสองเป็นผู้ป่วยทางจิต...
จ้าวเฉียนส่ายหน้าเล็กน้อย
“ถ้าเราไม่จงใจเข้าไปหาเจ้านายของผม โอกาสที่จะเจอท่าน...คงไม่สูงนัก”
เขาเข้าใจความหมายของศาสตราจารย์หลานดี ต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ห้ามจงใจทำอะไรทั้งนั้น
เพราะตอนนี้เซียวเหยากำลังเจออะไรอยู่ มีเพียงเซียวเหยาเท่านั้นที่รู้
ถ้าพวกเขาจงใจทำอะไรสักอย่าง เรื่องก็จะกลายเป็นพล็อตดาษดื่นไปเสียเปล่า
แต่ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว จ้าวเฉียนเองก็นึกแผนอะไรไม่ออก
“ม้าตายก็รักษาเหมือนม้ายังไม่ตายไปก่อนแล้วกัน!”
จ้าวเฉียนมองเสวียเหมิงแล้วกำชับ
“ต้องทำทุกอย่างตามตรรกะและความสามารถของคนธรรมดา”
เสวียเหมิงกำลังจะพยักหน้า แต่ร่างกลับเซถลา ตกจากเหรียญทองลงไปกระแทกพื้นจนเกิดหลุมใหญ่
ตอนจ้าวเฉียนขุดเขาขึ้นมา เสวียเหมิงมีคำถามอยู่ข้อเดียว
“ถ้าทำตามความสามารถของคนธรรมดา ผมควรตายไปแล้วหรือเปล่า?”