สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบ
ตอนหลานเจ๋อเซียนพูดความจริงออกมา
เย่ไป๋รู้สึกเหมือนโดนกระบี่แทงเข่าจนพรุน!
กระบี่เล่มนี้แทงใจยิ่งกว่าผลาญทรัพย์เสียอีก!
เย่ไป๋มองต้นไม้ทองคำอัปมงคลที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา...
ของแบบนี้ ต่อให้เอากลับไปไว้ในพื้นที่ส่วนตัว ก็คงยังรู้สึกอัปมงคลอยู่ดีสินะ!
ทุบมัน!
ทุบให้หมด!
เย่ไป๋มองต้นไม้ทองคำ พลางคิดว่าจะจัดการกับเจ้าสิ่งนี้อย่างไร
“ต้าเหมิ่งจื่อ”
ทันทีที่อสูรเอ่ยขึ้น เสวียเหมิงก็สะดุ้งโหยง รีบพูดว่า
“ฉันไม่มีเงินเหลือแล้วจริง ๆ!”
การออกมาครั้งนี้ เสวียเหมิงหาเงินได้ไม่น้อย
ที่จริงแล้ว ในฐานะหนึ่งในยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดของมนุษยชาติ ทุกครั้งที่เกิดศึก เสวียเหมิงย่อมออกรบอยู่แนวหน้า และสังหารสัตว์มารได้มากที่สุด
หากพูดถึงรายรับเพียงอย่างเดียว เงินที่เสวียเหมิงได้มาถือว่าไม่น้อยเลย
แต่ติดตรงที่
รายได้ 99.9% ของเขาไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองเลยสักนิด!
พอมาถึงมืออสูร เสวียเหมิงไม่เพียงต้องควักเงินเก็บอันน้อยนิดออกมา ยังต้องเป็นหนี้หัวโตอีกต่างหาก!
ตอนนี้แค่ได้ยินอสูรเรียกชื่อ เสวียเหมิงก็ปวดหัวแล้ว!
ถึงขั้นกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติไปแล้ว
“ใครคุยเรื่องเงินกับนายเล่า! ช่างสามัญเสียจริง!”
เย่ไป๋รู้สึกว่ามิตรภาพระหว่างเขากับต้าเหมิ่งจื่อ จะมาคุยเรื่องเงินกันก็ออกจะสามัญเกินไป
“บุญคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ก่อนหน้านี้ นายคิดจะเอาจักรวาลสรรพสิ่งกี่แห่งมาใช้คืนล่ะ?”
เสวียเหมิง: ???
อสูร นายเริ่มเหลิงแล้วสินะ!
ตามปกติแล้ว หน่วยเงินจะค่อย ๆ ยกระดับขึ้นทีละขั้น
ยกตัวอย่างเช่น เงินหลงปี้ เหรียญทองนิรันดร์ และคุณูปการจอมสงคราม