«นายเก่งแต่ชกต่อยหรือไง?»
แล้วเก่งต่อยแล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ!
เย่ไป๋ที่ยืนอยู่ด้านหลังเสวียเหมิงเริ่มได้ใจขึ้นมาแล้ว!
«จะออกมาทำมาหากิน ต้องดูว่าใครมีเส้นสาย!»
เสวียเหมิง บุตรบุญธรรมของจอมพลังผู้ยิ่งใหญ่ ภูมิหลังของเขานับเป็นอันดับหนึ่งรองจากจอมพลังเลยทีเดียว!
ต้องรู้ไว้ว่าพ่อบุญธรรมของเสวียเหมิงมีตั้งสองคน!
แถมทั้งคู่ยังเป็นจอมพลังอีกด้วย!
คิดจะเอาพ่อมาข่มฉันรึ?
แกมีปัญญาหรือไง?!
ทุกครั้งที่เสวียเหมิงก้าวเดิน โซ่กฎเกณฑ์บนร่างก็ส่งเสียงกระทบกันเป็นชุด
เขาเพียงฉีกคราบพรางตาของโซ่กฎเกณฑ์ออก ไม่ได้คิดจะทำลายมัน
หวงมารที่ยังถูกผนึกอยู่มีแววตาแดงก่ำ สีหน้าหม่นหมอง ไม่เอ่ยอะไรสักคำ
วินาทีที่เสวียเหมิงเผยโซ่กฎเกณฑ์ออกมา
ผลแพ้ชนะของการต่อสู้ครั้งนี้ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
ตั้งแต่แรก การต่อสู้ครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรให้ลุ้น
แม้จะต้องต่อสู้ต่อเนื่อง แถมแบกรับผนึกอันน่าสะพรึงกลัวไว้ เสวียเหมิงก็ยังสูสีกับหวงมารได้
ที่เสวียเหมิงให้ฉันถ่วงเวลา ก็เพียงเพื่อควบคุมความเสียหายของตัวเองเท่านั้น!
ถ้าทำลายโซ่กฎเกณฑ์มากเกินไป เสวียเหมิงกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ถึงตอนนั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย!
ขอแค่เสวียเหมิงยอม แม้จะทำลายโซ่กฎเกณฑ์เพียงท่อนสั้น ๆ พลังที่ปลดปล่อยออกมาก็เพียงพอจะสังหารหวงมารได้แล้ว!
ตอนนี้สิ่งที่หวงมารต้องคิด
คือจะเอาชีวิตรอดและหนีออกไปได้อย่างไร?
เขาหนีรอดจากเงื้อมมือซุนหลี่มาได้ ย่อมต้องมีดีอยู่บ้าง
จะชนะแล้วฆ่าเสวียเหมิงงั้นหรือ?
เลิกพูดเล่นได้แล้ว!
นี่ต่างหากคือสัตว์ประหลาดตัวจริง!
«ลูกชายของเมิ่งยีน... ฉันประเมินเจ้าต่ำไป...»