ประตูเปิดออก
เย่ไป๋เดินเข้าไปในชั้นที่ 99 อย่างว่าง่าย ก่อนนั่งลงบนเบาะรองนั่งว่างใบหนึ่ง แล้วเริ่มนั่งดูเรื่องสนุกอย่างเงียบ ๆ
ที่จริงเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาที่นี่แล้วจะช่วยอะไรได้
เย่ไป๋ถึงขั้นมองไม่เห็นด้วยซ้ำ!
เรื่องนี้เย่ไป๋เองก็พูดไม่ออก
ปกติเวลาอ่านนิยายออนไลน์ ต่อให้พระเอกตาบอด ก็ต้องตาบอดตั้งแต่เริ่มเรื่อง แล้วไม่นานก็กลับมามองเห็น
จะมีใครเหมือนเย่ไป๋บ้าง ลงทีมสู้กันจนถึงช่วงสำคัญ กำลังจะตัดสินแพ้ชนะอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็ตาบอดขึ้นมา!
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!
เอาเถอะ ต่อให้ตอนนี้เย่ไป๋ตาบอดแล้วก็จริง
แต่ถ้าการตาบอดของเขามีประโยชน์อยู่บ้าง
ก็คงไม่ถึงกับไร้ประโยชน์เลยสักนิด!
ตาบอดเปล่า ๆ ชัด ๆ
ถึงเย่ไป๋จะมองไม่เห็น แต่ก็พอเดาได้ว่าชั้นนี้นอกจากนักพรตกับตัวเขาแล้ว น่าจะยังมีผีเสื้ออีกตัวหนึ่งด้วย
ทันทีที่เย่ไป๋ผลักประตูเข้าไป
ท้องฟ้าเหนือป่านิรันดร์ก็พลันมืดลง
ไม่ใช่เพราะฟ้ามืด
แต่เป็นเพราะผีเสื้อนับไม่ถ้วนบินขึ้นมา บดบังฟ้าจนมิด!
ผีเสื้อเหล่านั้นรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นสายธารสีดำหลายสาย ปูเป็นบันไดยาว ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปบนหอคอยนิรันดร์
ในชั่วขณะที่ผีเสื้อเริ่มเคลื่อนไหว โลกทั้งใบก็ราวกับเฟืองเริ่มหมุน มือที่มองไม่เห็นผลักทุกคนให้เดินหน้าต่อไป
บริเวณชายขอบป่านิรันดร์