ในเมื่อพาอสูรมาด้วย ก็ย่อมต้องพักอยู่บ้านอสูร
ท่านสองอิ่งมองห้องชุดเล็ก ๆ ที่มีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องรับแขก แล้วครุ่นคิดอย่างจริงจังก่อนสรุปว่า
“ลุงสาม ที่นี่พวกเราสามคนอยู่ด้วยกันจะไม่แออัดเกินไปหรือ?”
เซียวเหยา อสูร เด็กน้อย ท่านสองอิ่ง ภรรยาของท่านสองอิ่ง รวมกันแล้วพอดีสามคน
เย่ไป๋กลอกตาโดยไม่รู้ตัว ทว่าโชคร้ายที่ตอนนี้ดวงตาของเขามองเห็นแต่สีเทาขาว
“นายนอนห้องรับแขก”
หลายวันติดต่อกัน เย่ไป๋เดินทางไปทั่วเมืองหนานเจียงกับเซียวเหยา
เซียวเหยาพบผู้คนมากมาย ทั้งเสวียเหมิง สวี่ชิงเฟิง และเซี่ยเหวินหนาน...
จนกระทั่งเซียวเหยาเดินออกจากห้องสมุด
เขาเริ่มครุ่นคิด การที่มองโลกมนุษย์แล้วรู้สึกน่าเบื่อ อาจไม่ใช่เพราะโลกมนุษย์น่าเบื่อ แต่เป็นเพราะตัวเขาเองต่างหากที่น่าเบื่อหรือเปล่า?
เมื่อเข้าใจเรื่องนี้แล้ว ผีเสื้อตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเซียวเหยา
เซียวเหยารู้ว่าได้เวลากลับแล้ว
ในเมื่อตัวเขาน่าเบื่อ ไม่ว่าจะมองอย่างไรในโลกมนุษย์ ผลลัพธ์ก็ย่อมมีแต่ความน่าเบื่อ
ตราบใดที่เซียวเหยายังพัวพันกับต้นกำเนิดโลก วันหนึ่งเขาก็จะน่าเบื่อไปวันหนึ่ง
ดังนั้น
หากอยากให้มีอะไรน่าสนใจขึ้น ก็ต้องกลับไปหาคำถามแรกของเซียวเหยา