ดาวสีน้ำเงิน, หนานเจียง, ร้านอินเทอร์เน็ต
พอผลักประตูเข้าไป อากาศในร้านอินเทอร์เน็ตก็มักจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอับ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศปะปนกับกลิ่นบุหรี่ ยังมีกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเท้าเหม็น ๆ และกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป...
กลิ่นสารพัดผสมปนเปกัน ราวกับเป็นวงซิมโฟนี
สำหรับบางคน นี่คือกลิ่นของวัยเยาว์
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วเอ่ยทัก
“เถ้าแก่ ขอเล่นอินเทอร์เน็ตหน่อย”
“ขอดูบัตรประชาชนหน่อย...”
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ที่กำลังยุ่งหัวหมุน เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
“อายุ 18 แล้วเหรอ?”
ช่วยไม่ได้ หน้าตาชายหนุ่มดูเด็กเกินไปจริง ๆ
“ครบ 18 มานานแล้ว”
พูดจบ ชายหนุ่มก็หยิบบัตรใบหนึ่งออกมา พนักงานยื่นหน้าไปดู แต่กลับรู้สึกเพียงว่าตาพร่าไปวูบหนึ่ง บัตรเปล่าที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นบัตรประชาชนไปแล้ว
พนักงานรับบัตรมา กวาดตามองแวบหนึ่งแล้ววางลงบนเครื่องอ่าน
“เย่ไป๋... อายุ 18...”
“จะเล่นนานแค่ไหน? คิดเป็นชั่วโมงหรือเหมาทั้งวัน? ในแพลตฟอร์มมีโปรเติมเงินครั้งแรกสำหรับสมาชิกใหม่ด้วยนะ...”
พนักงานพูดไปพลางช่วยจัดการให้ไปพลาง
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมา
“ผมซื้อคูปองราคา 9.9 หยวนมา เห็นว่าถ้ารีวิวดีจะได้เงินคืน 5 หยวน ถ่ายวิดีโอลงโมเมนต์ก็ได้เครื่องดื่มมูลค่า 18 หยวน โพสต์เวยปั๋วเก็บยอดไลก์...”
พนักงานที่ยุ่งอยู่เมื่อครู่เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความตกตะลึงอยู่หลายส่วน
ถ้าเขาฟังไม่ผิด อีกฝ่ายซื้อคูปองราคา 9.9 หยวนมาเล่นอินเทอร์เน็ตที่ร้าน พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาไม่เพียงต้องเติมเงินค่าเน็ตให้อีกฝ่าย 100 หยวน แต่ยังต้องควักเงินคืนให้อีกด้วย...
“เอาแค่นี้แหละ”
เย่ไป๋ถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องเตรียมใจอยู่นานกว่าจะยอมจ่ายเงิน 9.9 หยวนเพื่อเล่นอินเทอร์เน็ต