“ช่วงนี้เราได้รับแจ้งเบาะแสโดยระบุชื่อผู้ร้องเรียน มีคนอ้างว่าในหมื่นโลกมีข่าวลือแพร่สะพัดอยู่เรื่องหนึ่ง...”
‘ข่าวลือ: จอมพลังแห่งมนุษยชาติ อสูร เป็นคนเห็นแก่เงินอย่างยิ่ง มองเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิต’
“เพื่อขจัดข่าวลือไร้สาระ หออสูรจึงขอชี้แจงในนามทีมบำรุงรักษาประจำวัน!”
“นี่ไม่ใช่ข่าวลือ!!!”
...
ครืน ๆ—
หลังเสียงรถไฟแล่นออกไปดังกึกก้อง เงาร่างหลายคนก็เริ่มเคลื่อนไหวในความมืด
สวี่ชิงเฟิงย่องตามหลังเสวียเหมิงไป พลางถามอย่างไม่เข้าใจว่า
“ต้าเหมิ่งจื่อ พวกเราจะไปทำอะไรกัน?”
เสวียเหมิงเดินนำหน้า สวมชุดดำพรางตัวในยามค่ำคืน เหลือให้เห็นเพียงดวงตากลมโตสองข้าง เขากดเสียงต่ำตอบว่า
“หาเงิน!”
“หาเงิน?”
สวี่ชิงเฟิงแทบจะประสาทเสีย หาเงินบ้านแกต้องทำกันแบบนี้ด้วยเหรอ?
แกเป็นใคร ฉันเป็นใคร?
ไปหางานทำกันสักที่ไม่ได้หรือไง!
ต้องเสี่ยงขนาดนี้เชียวหรือ?
อีกอย่าง ในหมื่นโลกนี่ เงินจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้วะ!
สวี่ชิงเฟิงกำลังจะเถียง คนข้างหลังกลับเร่งขึ้นมาว่า
“รีบเดินสิ!”
จ้าวจื่อเยียนก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ในเมื่อจะหาเงิน แล้วจะมัวอืดอาดยืดยาดทำไม?
เสวียเหมิงไม่สนใจทั้งคู่ เขาเดินนำไปอย่างระมัดระวัง เดินสามก้าวก็หันกลับมามองทีหนึ่ง บางครั้งยังหยุดยืนพูดกับอากาศอยู่คนเดียว
จ้าวจื่อเยียนถามอย่างไม่เข้าใจ “พี่สวี่ เสวียเหมิงทำอะไรน่ะ?”
สวี่ชิงเฟิงอธิบายว่า
“เธอเคยดูเรื่องเป่าเติงกุ่ยไหม?”
“ไม่เคยดู”
จ้าวจื่อเยียนส่ายหน้า “อาจารย์ไม่ให้ฉันดูอะไรไร้สาระแบบนั้น”
ต้องจดจ่อ!
ถึงจะเป็นเงาที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้!
สวี่ชิงเฟิงอธิบายว่า “เขาว่ากันว่าตอนขุดสุสาน ถ้าจะเข้าไปในที่อันตรายต้องพกตะเกียงไปด้วย แล้ววางไว้ตรงมุมห้อง ถ้าไฟดับก็ต้องหยุดขุด