เย่ไป๋ไม่เคยคิดเลยว่ารสนิยมของเจ้าหมาขาวจะแย่ขนาดนี้
ถึงกับไปชอบเซอร์เบอรัสสามหัว!
เย่ไป๋กดหัวเจ้าหมาขาวไว้ แล้วถามอย่างจริงจังว่า
“แกชอบหัวไหน?”
เจ้าหมาขาว:......
“เลือกยากอยู่นะ ฉันเอาหมดเลยได้ไหม?”
“ไปตายซะ!”
เย่ไป๋โยนเจ้าหมาขาวไปข้าง ๆ ไม่อยากสนใจเจ้าตัวน่าอับอายนี่อีก
น่าอายยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก!
“เดี๋ยวออกไปแล้ว อย่าใช้ร่างหมาล่ะ”
เย่ไป๋กำชับ
“เปลี่ยนเป็นร่างอื่นสิ อย่างเช่น...เสือ?”
เจ้าหมาขาวสะบัดร่างแปลงเป็นลูกเสือขาวตัวหนึ่ง
มันแหงนหน้าคำรามลั่น เสียงก้องกังวานไปทั่วป่า ดูน่าเกรงขามไม่น้อย
“โฮก—”
เย่ไป๋:......
นี่มันก็ยังเป็นหมาอยู่ดีไม่ใช่หรือไง!
“ออกไปแล้วเงียบ ๆ หน่อย อย่าพูด”
เย่ไป๋เตือนเจ้าหมาขาวซ้ำอีกหลายครั้ง เผื่ออีกฝ่ายจะทำให้เขาขายหน้า
เตือนด้วยกำปั้นจริง ๆ
เจ้าหมาขาวเดินตามหลังเย่ไป๋ แม้จะกลายเป็นเสือแล้ว แต่หางเส้นหนึ่งก็ยังแกว่งไปมาเหมือนหางหมาไม่มีผิด
แม้พรสวรรค์จะปรากฏเป็นรูปธรรมแล้ว แต่เย่ไป๋กลับพบว่าแทบไม่มีผลกระทบต่อตัวเขาเลย
เขายังคงได้รับคำใบ้จากดวงตาทั้งสองข้างได้เหมือนเดิม
ถ้าอย่างนั้น...มีดวงตาเจ้าเล่ห์กับไม่มี ก็ไม่ต่างกันงั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เย่ไป๋รู้สึกว่าตัวเองสบายขึ้นไม่น้อย!
เมื่อรวมกับช่วงเวลาที่เสียเปล่าไป ความคิดอันกล้าหาญก็ผุดขึ้นในหัวของเย่ไป๋