ในน้ำเสียงของหมอมีแววโล่งใจอยู่เล็กน้อย
ในที่สุดก็เจอคนบ้าสักที
เป็นหมอทั้งที จะไม่มีคนไข้ได้ยังไง?
คนที่เขาเจอก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนบ้า ย่อมไม่นับว่าเป็นคนไข้
แต่คนตรงหน้าคนนี้เป็นคนบ้าตัวจริงเสียงจริง
ในเมื่อมีคนไข้แล้ว ทั้งยังมีหมอด้วย...
งั้นก็เริ่มรักษากันเลย!
ช่วงสองวันที่เซียวเหยาเป็นหมอ เขาทำมาสารพัดอย่างแล้ว เหลือแค่รักษาคนไข้ที่ยังไม่เคยทำ
อิ่งสองยังคงคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย
เสียงของหมอดังขึ้นข้างหูเขาอีกครั้ง
“คุณจะมาหาหมอเหรอ?”
อันดับแรกต้องถามความสมัครใจของคนไข้ก่อน
ถ้าคนป่วยไม่อยากรักษา หมอก็ไม่ควรฝืนรักษา
อิ่งสองฝืนเงยหน้าขึ้นมา แต่ก็หมดแรง ปล่อยให้หัวกระแทกกลับลงไปตามเดิม
“ในเมื่อผมเป็นคนบ้า แถมยังอยู่โรงพยาบาลจิตเวช ผมเดาว่าตัวเองคงต้องมารักษาแหละ”
อิ่งสองรู้สึกแปลกใจมาก
ฉันบ้าไปแล้วนะ ยังจะมาถามอะไรแบบนี้อีก!
หมอคนนี้ดูไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย
“อ้อ”
เซียวเหยาพยักหน้าแล้วถามต่อ
“พวกเขาบอกว่าคนบ้ามาหาหมอต้องมีผู้ปกครองพามาด้วย ผู้ปกครองของคุณอยู่ไหน?”
อิ่งสอง: ......
มาพูดเรื่องผู้ปกครองกับท่านสองอิ่งนี่ช่างน่าขำสิ้นดี
ถ้าตัดพวกที่เลเวลเกิน 990 ออกไป คนทั้งใต้หล้าที่เอาชนะท่านสองอิ่งได้มีไม่ถึง 1,000 คนด้วยซ้ำ
เขามีฝีมือขนาดนี้แล้ว ยังต้องมีผู้ปกครองอะไรอีก?
หมอถามซ้ำอีกครั้ง
ท่านสองอิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “พ่อผมมั้ง?”
ปกติพ่อแม่เป็นผู้ปกครองก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือไง?