อย่างที่คาดไว้ เทพมารองค์ที่สองจากไปแล้ว
ในที่สุดเขาก็ได้เหินสู่สวรรค์อย่างที่ใฝ่ฝันมานาน
ผู้ที่จากไปพร้อมกับเขายังมีเทพมารใหญ่อีกทั้งองค์ชายหวง เทพมารองค์ที่แปด
มีเทพมารถึงสามองค์ให้เป็นกระสอบทรายเก็บค่าประสบการณ์ อู๋เหินคงฟันเก็บเลเวลไปได้อีกพักใหญ่
ตามที่เซียวเหยาคาดการณ์ไว้ ก่อนภัยพิบัติทำลายโลกจะมาถึง อู๋เหินน่าจะยังมีโอกาสกลับมาทัน
แต่เรื่องเหล่านั้นไม่เกี่ยวกับเซียวเหยา
เขาทำแค่เรื่องของตัวเองก็พอ
สำหรับมนุษยชาติ นี่นับเป็นโชคดีอย่างยิ่ง
เทพมารสามองค์เหินสู่สวรรค์กลางวันแสก ๆ สำหรับห้วงลึกแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 100 ปีที่ได้เปรียบขนาดนี้!
ภายในห้วงลึกที่เก้า
เทพมารองค์ที่เก้าเดินตามหลังชายในชุดมังกรอย่างหวาดหวั่น
“พี่ห้า พวกเขาไปแบบนี้...”
เทพมารองค์ที่ห้าหัวเราะเย็นชา
“ตายทั้งเป็น”
พูดพลางหยิบเค้กครีมชิ้นหนึ่งโยนเข้าปาก เคี้ยวสักนิดก็ไม่เคี้ยว กลืนลงไปทั้งอย่างนั้น
“พวกโง่เง่า ไม่รู้จักคิดบ้างเลยหรือว่า ถ้าโลกเบื้องบนเป็นที่ที่ดีจริง ทำไมฉันถึงไม่ไป?
ฉันตั้งใจแสวงหาความตาย หากไปโลกเบื้องบนแล้วมีโอกาสตายจริง ๆ มนุษยชาติก็คงไม่ยอมให้ฉันไป เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ยังคิดไม่ออก โง่เง่า ตายไปก็สมควรแล้ว!”
ในระดับหนึ่ง เทพมารองค์ที่ห้าก็นับเป็นตัวชี้วัดสำคัญอย่างหนึ่ง
ติดตามเขาไป ส่วนใหญ่ก็ไม่ตาย
เวลานี้เทพมารองค์ที่เก้ายังจมอยู่กับความหวาดกลัวที่เกือบเกิดขึ้น
ที่เขาไม่ได้ไปโลกเบื้องบน ก็เพราะอสูรยื่นมือเข้ามาขัดขวาง
ที่ทำให้เทพมารองค์ที่เก้าหวาดกลัวยิ่งกว่าคือ... โครงสร้างอำนาจระหว่างสองเผ่าพันธุ์จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเพราะเรื่องนี้หรือไม่?
เทพมารองค์ที่เก้ารวบรวมความกล้าถามว่า
“พี่ห้า โลกเบื้องบนไม่ใช่ที่ที่ไม่มีวันตายหรือ?”
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต่อให้อู๋เหินอยู่บนโลกเบื้องบน เทพมารหลายองค์ก็คงไม่ต้องพบจุดจบเลวร้ายนัก
“ไม่มีวันตาย?”
เทพมารองค์ที่ห้าหัวเราะ
“แม้แต่แหล่งกำเนิดของโลกเบื้องบนยังหนีไปแล้ว โลกเบื้องบน...ไม่เหมือนที่พวกเจ้าคิดมานานแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าทึ่มคนนั้นจะไม่ยอมไปโลกเบื้องบน แต่ดึงดันอยู่ในโลกนี้ทำไม?”
เทพมารองค์ที่เก้าหัวเราะแห้ง ๆ
“พี่ห้ารู้เยอะจริง ๆ...”