“ใจเย็นก่อน ปล่อยขาหมานั่นก่อน!”
ท่านสองอิ่งกอดขาหมาร้องโอดโอยอยู่ ไม่รู้ชั่วขณะว่าเขาบ้าจริงหรือแกล้งบ้ากันแน่
ยิ่งออกมานานเท่าไร เจ้าหมาขาวก็ยิ่งเสียใจมากเท่านั้น
นี่ฉันหาเรื่องใส่ตัวเองไม่ใช่หรือไง!
เอาแต่คิดจะไปชั้นที่ 95 เพื่อช่วยตัวเองออกมา จะได้กลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับ SSS อย่างสง่าผ่าเผย เปิดเผยตรงไปตรงมา และยืนหยัดอย่างองอาจ
ใครจะคิดว่าพอออกมาแล้ว แค่เดินผ่านคนบ้าก็ยังโดนเหยียดหยามอยู่หลายครั้ง
ชีวิตแบบนี้จะทนอยู่ต่อได้ยังไง!
เย่ไป๋ทนดูต่อไม่ไหว จึงเตะเจ้าหมาขาวกระเด็นออกไป
เจ้าหมาขาว: ???
คนบ้ากำลังเกาะขาหมาอยู่ ถ้าจะจับทั้งสองคนแยกจากกัน แกไม่ไปห้ามคนบ้า แต่ดันมาเตะหมาเนี่ยนะ!
เย่ไป๋รีบอธิบายว่า
“ขอโทษที ผมชินกับการลงมือกับคนที่อ่อนแอกว่าก่อนน่ะ”
ถึงจะชอบรังแกคนอ่อนแอ แต่ก็เป็นอสูรนะ
เย่ไป๋ดึงอิ่งสองขึ้นจากพื้น แล้วหิ้วไปตรงหน้าเซียวเหยา
“พี่สาม ช่วยดูก่อนสิว่าโรคนี้รักษายังไง”
เย่ไป๋รู้จักเซียวเหยามากกว่าอิ่งหนึ่งกับอิ่งสอง จึงรู้ว่าพี่สามไม่มีทางฆ่าอิ่งสองจริง ๆ