เรื่องราวต้องย้อนกลับไปเมื่อนานแสนนานมาแล้ว
ในตอนนั้น ยังไม่มีเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด
ในตอนนั้น ก็ยังไม่มีหอคอยนิรันดร์
ในตอนนั้น เผ่าโลหิตยังแข็งแกร่งมาก
เรื่องราวของพวกเราก็เกิดขึ้นในดินแดนเล็ก ๆ ของเอิร์ลเผ่าโลหิตคนหนึ่ง
เสียงร้องเรียกหนึ่งทำลายความสงบเงียบของปราสาท
“ท่านเดรากูลา...”
“เรียกฉันว่าเอิร์ล!”
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าซีดขาวและหล่อเหลา ลวดลายบนปกเสื้อบ่งบอกฐานะของเขา ส่วนเขี้ยวที่มุมปากกับพลังที่ไหลเวียนขึ้นลงก็ยืนยันว่าเอิร์ลผู้นี้เพิ่งทะลวงขั้นมาได้ไม่นาน
ทาสโลหิตคนหนึ่งหมอบราบอยู่กับพื้น ก่อนกล่าวอย่างนอบน้อม
“ท่านเอิร์ล มนุษย์ที่จัดซื้อมาล็อตล่าสุดมาถึงแล้ว พวกผมอยากทราบว่า...จะได้กินเมื่อไรขอรับ?”
“แค่ไม่กี่วันก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? พวกชั้นต่ำเอ๊ย ไม่รู้จริง ๆ ว่าเอิร์ลรุ่นก่อนทนพวกแกได้ยังไง ไสหัวไป ไสหัวไป กลิ่นเหม็น ๆ ของแกทำลายอารมณ์ดี ๆ ของฉันทั้งวันแล้ว!”
เอิร์ลผู้นี้อายุยังน้อย พลังฝีมือก็ไม่ได้สูงส่ง แต่กลับวางท่าใหญ่โตเป็นพิเศษ
ทาสโลหิตที่ก้มหน้าติดพื้นทำได้เพียงข่มความกระหายเลือดไว้ แล้วค่อย ๆ ถอยออกไป
“เดี๋ยวก่อน!”
เอิร์ลเดรากูลารั้งอีกฝ่ายไว้ ก่อนถามอย่างไม่ใส่ใจ
“นอกจากมนุษย์ที่จัดซื้อมาแล้ว ของอย่างอื่นในรายการ พวกแกซื้อครบหรือยัง?”
รายการหรือ?
ทาสโลหิตเข้าใจทันที รีบตอบว่า
“จัดการตามที่ท่านสั่งเรียบร้อยแล้วขอรับ ซื้อไก่มา 300 ตัว หมู 200 ตัว เป็ด 500 ตัว วัวกับแกะ 100 ตัว...อ้อ ซื้อหมาป่าไม่ได้ขอรับ ผู้น้อยจึงบังอาจซื้อมนุษย์หมาป่ามาตัวหนึ่ง...”