ปราสาทเอิร์ล
คืนนี้ เอิร์ลเดรากูลาจะลิ้มรสอาหารโอชะหายาก ห้ามสิ่งมีชีวิตใดเข้ามารบกวนเด็ดขาด
นับตั้งแต่ท่านเอิร์ลขึ้นรับตำแหน่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะกินอาหาร!
ตามธรรมเนียม หลังท่านเอิร์ลกินเสร็จ ก็ถึงตาของทาสโลหิตและคนรับใช้โลหิตคนอื่น ๆ
ดังนั้น แวมไพร์ทุกตนจึงเฝ้ารอช่วงเวลานี้
คุกใต้ดิน
“ถุย ๆ ๆ—”
เดรากูลากัดไปคำหนึ่ง ลองชิมเลือดเพียงเล็กน้อย ก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที แทบจะอาเจียนออกมา
เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดจมูก ส่วนอีกข้างโบกไปมา
“เอาไป เอาไป รีบเอาไป!”
หญิงมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าเขาหน้าซีดเล็กน้อย บนลำคอมีรูเขี้ยวสองรู เลือดยังค่อย ๆ ไหลออกมา
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแวมไพร์ หญิงสาวก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“แวมไพร์ที่กลัวเลือด ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ”
“เรียกท่านเอิร์ลสิ!”
เดรากูลาย้ำ
“ฉันไม่ได้กลัวเลือด แค่เกลียดของพรรค์นี้ มันน่าขยะแขยง เข้าใจไหม? พวกมนุษย์เคยเห็นสุนัขกินอุจจาระหรือเปล่า? ในสายตาฉัน การดูดเลือดก็ไม่ต่างจากสุนัขกินอุจจาระหรอก”
สีหน้าของหญิงสาวแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำอธิบายแบบนี้
เดรากูลาบ้วนปากซ้ำ ๆ ด้วยน้ำสะอาด พลางพูดกับหญิงสาวไปด้วย
“เมื่อกี้ไม่นับว่าเป็นการกินอาหารก็จริง แต่ฉันกัดเธอไปแล้ว ส่วนพิธีรับสายเลือดครั้งแรก...ก็แทบจะนับไม่ได้ เว้นแต่เธอจะมีพรสวรรค์โดดเด่นเหนือใคร ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ? ประมาณว่าเป็นเจ้าชายแวมไพร์ต้องห้ามได้ ถึงจะทนพิธีรับสายเลือดครั้งแรกแบบขอไปทีนี่ไหว”