ในห้องน้ำ เย่เฉินอาบน้ำเย็นชำระล้างความเหนื่อยล้าออกจากร่าง
หลังจากดูแลตัวเองเสร็จก็นอนลงบนเตียง หอพักกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
ซุนฮ่าวอวี่นั่งจับโทรศัพท์ ขมวดคิ้วหงุดหงิด พิมพ์แล้วลบ ลบแล้วพิมพ์ คิดไม่ตกกับข้อความชวนไปเที่ยวของเขา
เย่เฉินหยิบ iPhone 4 ข้างหมอนมากดเปิดหน้าจอ
จอล็อกไม่มีอะไรเลย ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ
ปลดล็อกเข้าแอปคิวคิว รายชื่อเด้งข้อความใหม่ขึ้นมาหลายรายการ
รูปโปรไฟล์ของเสิ่นอันหรานยังคงอยู่เฉยๆ ข้อความถูกส่งมาตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว
"ฝันดีนะ"
สั้นมาก แต่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจของหัวกะทิสาวขรึมคนนั้น และแฝงความคาดหวังเล็กๆ ไว้ในถ้อยคำ
เย่เฉินมองจอ มุมปากยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
เขาเข้าใจนิสัยของเด็กคนนี้ดีเกินไป
การตอบกลับที่ร้อนแรงเกินไปอาจทำลายความคลุมเครือที่กำลังพอดีนี้
นิ้วของเขาแตะแป้นพิมพ์ ตอบกลับด้วยสองตัวอักษรที่จริงจังไม่แพ้กัน
"ฝันดีนะ"
ออกจากแชท ด้านล่างเป็นข้อความจากจ้าวเผิง
เต็มหน้าจอไปด้วยเครื่องหมายตกใจ สัมผัสได้ถึงความอัดอั้นแม้จะอยู่หลังจอ
"เถ้าเย่! ในที่สุดก็รอดจากซ้อมทหารโคตรงี่เง่านี่ได้สักที มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรเจอเลย! มันจับคนซ้อมเหมือนสัตว์จริงๆ! ฉันจะตายแล้ว!"
"นายฝึกนั่นมันโหดกว่าโจวปาปี๋อีก โดนซะครึ่งเดือน ร่างกายนี่ไม่ใช่ของฉันแล้วตอนนี้!"
"ต่อให้เง็กเซียนลงมาเกิด ฉันก็จะนอนอยู่บนเตียงหออีกสองวัน จะเอาแรงที่หายไปครึ่งชีวิตคืนมา!"