เสียงฮือฮาอู้อี้ดังแว่วมาจากกลุ่มคน
จ้าวเฉียงเพื่อนร่วมชั้นกำลังยืนอยู่แถวหน้าสุดของแถว ทำทีเป็นจัดแถวอย่างเอาเป็นเอาตาย พอเห็นหลี่เสวี่ยเดินมาก็ดวงตาเป็นประกาย
รีบยืดอกตั้งตัวตรงทันที สะบัดคอเสื้อชุดลายพรางนิดหน่อย คิดว่ารุ่นพี่มาหากรรมการชั้นเรียน เตรียมจะยิ้มอย่างที่คิดว่าหล่อแล้วทักทาย
แต่หลี่เสวี่ยไม่แม้แต่จะมองจ้าวเฉียงสักนิด ก้าวขายาวตรงดิ่งผ่านฝูงชน ตรงไปหาเย่เฉินอย่างมีจุดหมาย
ทุกสายตาบนลานฝึกพากันจับจ้องตามหลี่เสวี่ยไปรวมที่เย่เฉิน
หลี่เสวี่ยหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองเย่เฉินเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสวย
เธอยื่นมือที่ไพล่หลังออกมา ในนิ้วเรียวยาวนั้นถือขวดเกลือแร่พัลส์แช่เย็นที่มีไอเย็นจาง ๆ ลอยออกมา
“น้องเย่เฉิน อรุณสวัสดิ์จ้ะ” เสียงของหลี่เสวี่ยสดใสน่าฟัง แฝงความสนิทสนมอย่างไม่ปิดบัง
เธอยื่นขวดเกลือแร่พัลส์แช่เย็นในมือให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาสวยสบตาเขา ยิ้มกรุ้มกริ่ม
“พี่บอกแล้วว่าจะปกป้องเธอ วันนี้เลยแวะมาเยี่ยมหน่อย เป็นไงบ้าง วันแรกของการซ้อมทหาร ปรับตัวได้รึเปล่า”
ภาพนี้ทำเอาพวกน้องใหม่ที่อยู่รอบข้างอึ้งไปตาม ๆ กัน
เมื่อวานเพิ่งมีสาวสวยคณะภาษาต่างประเทศแจกน้ำต่อหน้าคนเยอะแยะก็เกินพอแล้ว นี่วันนี้ยังมีรุ่นพี่ระดับดอกไม้ประจำชั้นปีสามวิ่งมาแจกน้ำให้อีก! นี่มันพวกไหนกันแน่!
มือที่ยื่นไปครึ่งทางของจ้าวเฉียงแข็งค้างกลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปเลย ฟันกรามขบกันกรอด ๆ เกิดความอิจฉาจนตาแทบชุ่มไปด้วยเลือด