ถังหว่านยังนั่งอยู่แถวหน้า กระเป๋าผ้าแคนวาสวางพาดบนตัก
ปลายนิ้วลากไปตามขอบกระเป๋าช้า ๆ แต่สายตายังจับจ้องไปทางที่เย่เฉินเดินจากไปโดยไม่ยอมละ
ตั้งแต่เริ่มประชุมชั้นเรียนจนถึงตอนนี้ เย่เฉินส่วนใหญ่อยู่หลังห้องดูความสนุก นาน ๆ จะสอดมุกตลกสักที ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย
แต่เมื่อครู่พอเขาเปิดปาก ท่าทางที่จ้าวเฉียงเอากรรมการฝ่ายสวัสดิการมาข่มก็พังครืน
ถังหว่านยัดนิตยสารกลับเข้ากระเป๋า ในใจจัดตำแหน่งใหม่ให้เพื่อนร่วมชั้นน้องใหม่คนนี้
ยิ้มเป็น ต่อปากต่อคำคนเป็น แล้วก็ทำตามกฎระเบียบ
คนแบบนี้ ในกลุ่มเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าเรียน หายากเกินไป
ข้างแท่นบรรยาย หลินเสี่ยวเก็บชอล์กที่กลิ้งตกพื้นทีละท่อนกลับใส่กล่อง
เธอตัวไม่สูง เสื้อยืดแขนสั้นสีเทาตัวหลวมคลุมไหล่บอบบาง
แต่ส่วนเว้าส่วนโค้งหน้าอกกลับรั้งผ้าจนตึง เวลาก้มเก็บของต้องใช้สมุดจดบังไว้ หูก็แดงตามขึ้นมา
พอจัดกล่องชอล์กเรียบร้อย เธอเปิดสมุด เขียนข้อความเล็ก ๆ เพิ่มใต้รายชื่อคณะกรรมการประจำชั้น
เย่เฉิน เรื่องที่เกิดขึ้นถามได้
ใกล้เวลากินข้าว ถนนหลังมหาวิทยาลัยคนเริ่มหลั่งไหล
เย่เฉินไม่ได้กลับหอพร้อมเพื่อนร่วมห้อง แต่เลี้ยวเข้าร้านกาแฟริมทาง สั่งกาแฟเย็นแก้วหนึ่ง นั่งลงริมหน้าต่าง
เขาพึ่งวางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ มือถือก็สั่น
คนโทรมาเป็นลู่หย่วน
เย่เฉินรับสายแล้วไม่อ้อมค้อม