"คนละแปดร้อย ส่งให้ผมก่อนเลิกคาบวันนี้"
เสียงพูดคุยในห้องที่เพิ่งเบาลงถูกประโยคนี้กดกลับเข้าไป จากนั้นแถวหน้าหลังก็ชุลมุนวุ่นวายกันยกใหญ่
"แปดร้อยเหรอ เพิ่งเปิดเทอมก็เก็บแปดร้อยเลยนะ"
"พวกเรายังไม่ได้รับชุดฝึกทหารเลยด้วยซ้ำ จะมีค่าใช้จ่ายกิจกรรมมาจากไหน"
"เก็บเงินไปแล้วใครจะดูแลบัญชีล่ะ"
ซุนฮ่าวอวี่บีบซองหมากฝรั่งบนโต๊ะเป็นก้อนกลมแล้วยืนขึ้นตรง ๆ ร่างสูงใหญ่บังสายตาแถวหลังไปเกือบหมด
"จ้าวเฉียง นี่นายเก็บเงินบำรุงห้องหรือปล้นเอาอั่งเปาเปิดเทอมกันแน่"
จ้าวเฉียงยืนอยู่ข้างแท่นบรรยายมือยังกำชอล์กครึ่งแท่งไว้แน่น ความโมโหที่เพิ่งพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งหัวหน้าห้องเมื่อครู่นี้ยังหาทางระบายไม่ได้ ตอนนี้มันอัดแน่นอยู่ในลำคอ
"ซุนฮ่าวอวี่ นายเพิ่งมาเซี่ยงไฮ้ ไม่เข้าใจค่าใช้จ่ายแถวนี้"
"เลี้ยงข้าวก็ต้องใช้เงิน ซื้อน้ำก็ต้องใช้เงิน กิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ก็ต้องใช้เงิน กิจกรรมของห้องทีหลังก็ต้องใช้เงิน"
"แปดร้อยหยวนในเซี่ยงไฮ้ถือว่าไม่เยอะเลยนะ เก็บรวมกันไว้ทีเดียว จะได้ไม่ต้องเก็บทีละเล็กละน้อยทีหลัง ลำบากกันทุกคน"
มีคนพึมพำอยู่ด้านล่าง
"นายกลัวลำบาก แต่พวกเรายังว่าแพงเลย"
หลินเสี่ยวลุกจากแถวแรก อกกอดสมุดลงทะเบียนที่เพิ่งเก็บเสร็จไว้ เสื้อยืดแขนสั้นสีเทาหลวม ๆ ปิดเอวแต่ไม่ปิดส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มที่ยื่นออกมา
หล่อนเอากระดาษจดกดไว้ข้างตัวทุกครั้งที่ประหม่า แก้มแดงระเรื่อ แต่ก็พูดได้ค่อนข้างชัดเจน
"เพื่อนจ้าวเฉียง เมื่อกี้อาจารย์ที่ปรึกษาไม่ได้แจ้งให้เก็บเงินบำรุงห้องนะ"