จ้าวเฉียงเป็นคนแรกลุกขึ้นยืน
เขาจัดคอเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแล้วสาวเท้าก้าวขึ้นไปบนเวที
สองมือยันขอบโต๊ะบรรยาย คว่ำข้อมือออกด้านนอกอย่างจงใจ กลัวคนอื่นมองไม่เห็นนาฬิกาสตีลเซโกะของเขา
“สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อจ้าวเฉียง เป็นคนเซี่ยงไฮ้ท้องถิ่น”
เขากระแอมเสียงดังฟังชัด เปี่ยมด้วยความรู้สึกเหนือกว่าที่ปิดไม่มิด
“ผมลงสมัครหัวหน้าห้อง”
“ทุกคนเพิ่งมาเซี่ยงไฮ้ ไม่คุ้นกับที่นี่”
“ผมโตที่นี่ ไม่ว่าร้านอาหารแถวมหา'ลัย หรือสถานบันเทิงในเมือง ผมหลับตาหาเจอหมด”
เขายื่นมือขวาออกมา โบกไปมาบนอากาศ
“พวกพี่ปีสองปีสามในสภานักศึกษา ผมรู้จักหลายคน”
“หัวหน้าฝ่ายสัมพันธ์ภายนอกพี่จาง กับพี่ภาควิชาพลศึกษาอีกสองสามคน วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ไปตีบอลด้วยกันประจำ”
“ทุกคนเลือกผมเป็นหัวหน้าห้อง ต่อไปเวลาห้องเราติดต่ออะไรในคณะ ราบรื่นแน่นอน”
จ้าวเฉียงหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองทั่วห้อง แล้วโยนไพ่ตายใบสุดท้ายออกมา
“สุดสัปดาห์นี้ ผมออกเงินส่วนตัว เชิญทุกคนในห้องไปร้องคาราโอเกะที่ร้านหวงเฉา KTV ตรงถนนหลังมอ เล่นให้เต็มที่เลยนะ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมจัดการเอง!”
พวกเด็กปีหนึ่งมองหน้ากันไปมา
เงียบกริบผิดปกติ บรรยากาศออกจะอึดอัด
ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีเสียงเฮ
ทางฝั่งห้อง 417 ซุนฮ่าวอวี่คายหมากฝรั่งที่เพิ่งเคี้ยวได้สองทีลงกระดาษห่อ แล้วกดเสียงกระซิบบ่น
“ไอ้หมอนี่เลี่ยนจนเอาไปผัดผักได้เลยมั้ง?”
ซุนฮ่าวอวี่ขยับเข้าใกล้เย่เฉินแล้วพึมพำ “เถ้าเย่ นายฟังที่มันพูดสิ เว่อร์จัด อันตรายถึงชีวิต”
“ช็อกโกแลตกล่องเดียว กับคำพูดสวยหรูไม่กี่คำ จะซื้อตำแหน่งหัวหน้าห้องน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
เย่เฉินพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะ เหมือนผู้เล่นเลเวลเต็มดูพวกมือใหม่ในหมู่บ้านเริ่มต้นตีกัน
เด็กปีหนึ่งเพิ่งหลุดพ้นจากมัธยม มีความฝันบริสุทธิ์ต่อชีวิตมหาวิทยาลัย