จ้าวเฉียงหยิบกล่องช็อกโกแลตนำเข้าราคาแพง เดินตรงไปยังที่นั่งริมหน้าต่าง
จ้าวเฉียงวางช็อกโกแลตลงบนโต๊ะของถังหว่าน
"ถังหว่านเพื่อนร่วมห้อง หนีห่าว"
จ้าวเฉียงเปลี่ยนเป็นภาษาเซี่ยงไฮ้แท้ ๆ น้ำเสียงสนิทสนม อวดภูมิใจในความเป็นคนท้องถิ่นอย่างเต็มที่
"ฉันชื่อจ้าวเฉียง คนเซี่ยงไฮ้ หลังจากนี้ถ้าใช้ชีวิตในเซี่ยงไฮ้แล้วมีอะไรไม่ชิน ก็มาหาฉันได้ตลอดนะ"
ถังหว่านเงยหน้าขึ้น
ใบหน้างดงาม แต่แววตากลับแฝงความเย็นชาที่ทำให้คนรู้สึกห่างเหิน
จ้าวเฉียงตั้งใจใช้ภาษาเซี่ยงไฮ้
แต่เธอกลับตอบด้วยภาษาจีนกลางมาตรฐานว่า "ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร"
เธอไม่ได้แตะกล่องช็อกโกแลตเลยด้วยซ้ำ แค่ใช้นิ้วดันเบา ๆ ให้มันกลับไปที่มุมโต๊ะ
"ฉันไม่ชอบกินของหวาน เอาไปให้คนอื่นเถอะ"
จ้าวเฉียงเจอปฏิเสธแบบนิ่ม ๆ รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย
รอบ ๆ มีผู้ชายไม่กี่คนที่แอบฟังอยู่ อดไม่ได้ที่จะซุบซิบกัน
"หมอนี่ใจกล้าดีนี่ เดินเข้าไปเลยนะ"
"คนอย่างถังหว่านน่ะระดับดอกไม้คณะนะ จะหวั่นไหวกับช็อกโกแลตกล่องเดียวงั้นเหรอ"
จ้าวเฉียงแห้งหัวเราะสองที พยายามกู้หน้า "ก็จริง ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ห่วงรูปร่าง งั้นต่อไปถ้าในห้องหรือที่เซี่ยงไฮ้มีอะไรต้องช่วย ก็อย่าเกรงใจนะ"
ถังหว่านเพียงแต่พยักหน้าอย่างสุภาพ สายตากลับไปที่หนังสือพิมพ์ ชัดเจนว่าไม่อยากคุยต่อ
จ้าวเฉียงเก้อเขิน ได้แต่หมุนตัวเดินไปยังโต๊ะถัดไป
เขาถือถุงเดินวนในห้องเรียนไปหนึ่งรอบ แจกช็อกโกแลตและหมากฝรั่งทีละโต๊ะ ปากก็พร่ำพูดว่า "มีอะไรก็มาหาฉันนะ"