หอพักหญิง มหาวิทยาลัยครุศาสตร์หัวตง
พัดลมเก่าคร่ำครวญเหนือศีรษะ คลายความร้อนอบอ้าวช่วงต้นเดือนกันยายนไม่ลง
หลินหว่านฉิงนั่งบนเสื่อเย็นของเตียงล่าง มือถือโทรศัพท์สีชมพูแน่น
วันนี้เธอสวมเสื้อกล้ามสีขาวรัดรูป กับกระโปรงสั้นยีนส์สีอ่อน
เนื้อผ้าแนบชิดกับร่างกาย เผยให้เห็นเอวคอดบางที่โอบรอบได้ด้วยสองมือ และเรียวขายาวตรงขาวผุดผาด
ในฐานะสาวสวยประจำโรงเรียนตอนมัธยม พื้นฐานของเธอโดดเด่นมาก ใบหน้าเปื้อนไปด้วยความบริสุทธิ์แฝงความหยิ่งยโส
ตอนนี้ เพื่อนร่วมห้องกำลังจัดกระเป๋าไปพลาง คุยกันอย่างตื่นเต้นถึงความเจริญรุ่งเรืองของเซี่ยงไฮ้
หลินหว่านฉิงไม่ได้ยินคำพูดใดเลย
หน้าจอมือถือสว่างอยู่ ข้อความในกรุ๊ปห้องเรียนม.ปลายกำลังเด้งถี่ยิบ
หลี่เฮ่า: "โอ๊ย เซี่ยงไฮ้นี่ค่าครองชีพสูงจริง กินอาหารญี่ปุ่นย่านหลู่เจียจุ่ยค่ำนี้ สั่งหยิบหย่อยก็พันกว่าแล้ว [รูปภาพ]"
หลี่เฮ่า: "ว่าแต่ ได้ยินว่าหลินหว่านฉิงก็มาเซี่ยงไฮ้เหมือนกัน? แล้วเย่เฉินล่ะ? เมื่อก่อนตามจีบขนาดนั้น ตอนนี้อยู่เมืองเดียวกันแล้ว ไม่ออกมาแสดงตัวหน่อยเหรอ?"
จ้าวเผิง: "หลี่เฮ่า นี่แกกินน้ำมันกากหมูจนสมองเสื่อมรึไง? ตอนนี้พี่เฉินยุ่งจะตาย มีเวลาที่ไหนไปสนตัวตลกอย่างแก"
หลี่เฮ่า: "ยุ่ง? ยุ่งซักถุงเท้าอยู่ในหอพักเหรอ?"
คนในกรุ๊ปพากันโหมกระหน่ำตาม หมายจะดูเย่เฉินเป็นตัวตลก
หลินหว่านฉิงมองการทะเลาะบนหน้าจอ ไม่ตอบใครเลย