มหาวิทยาลัยจินเฉิง หอพักหญิง
ในห้องน้ำที่คับแคบ เสิ่นอันหรานถอดเสื้อยืดที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออก เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นผ้าคอตตอนและเสื้อกล้ามสีขาวตัวเล็ก
ปกติตอนอยู่มัธยม เธอมักจะใส่ชุดนักเรียนที่ใหญ่กว่าไซส์สองเบอร์ กับแว่นตากรอบดำหนาเตอะ ห่อหุ้มตัวเองมิดชิด ตอนนี้ถอดเครื่องพรางตัวออก พื้นฐานที่ยอดเยี่ยมก็เผยให้เห็นหมด
ขอบเสื้อกล้ามรัดจนเกิดส่วนโค้งเว้าที่เริ่มได้รูป กางเกงขาสั้นใต้ขาเรียวยาวขาวเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อสูดอากาศ ผิวพรรณละเอียดไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย
เธอเปิดประตูเดินออกไป
หวังเจียเจีย เพื่อนร่วมห้อง กำลังถือชุดฝึกทหารที่เพิ่งแจกมาวัดไปวัดมา หันมามองเสิ่นอันหรานแล้วชะงักไปทั้งตัว
"ให้ตายเถอะ อันหราน หุ่นเธอนี่ดีเกินไปแล้วนะ" หวังเจียเจียขยับเข้ามาใกล้ มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า "เมื่อก่อนเห็นเธอผอมแห้งแรงน้อย ที่แท้ก็เก็บเนื้อเก็บหนังเก่งนี่นา!"
เสิ่นอันหรานรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม คว้าชุดฝึกทหารบนโต๊ะมากั้นไว้ข้างหน้า
"ที่ไหนกัน ก็ชุดนอนธรรมดา ๆ นี่แหละ"
เธอถือชุดลายพรางนั้นเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่
เสื้อผ้าทั้งกว้างทั้งใหญ่ เนื้อผ้าหยาบ ระบายอากาศได้แย่มาก เธอใส่เสื้อแจ็กเก็ตลายพรางทับเสื้อกล้าม รูดซิปขึ้น แล้วสวมหมวกสีเขียวใบนั้น
ชุดลายพรางตัวโคร่งสวมพอดีตัวอย่างหลวม ๆ ทั้งตัวดูใหญ่ขึ้นมาทันที ใบหน้าเย็นชางดงามที่ดูดีมีระดับโผล่ออกมาจากปกเสื้อเนื้อหยาบ ดูไม่เข้ากันอย่างแรง
เสิ่นอันหรานมองตัวเองในกระจก รู้สึกตลกดี