หน้าจอมือถือของลู่เหวินป๋อยังสว่างอยู่ ข้อความของหวังเหยาที่บอกว่า “เป็นประจำเดือน” แจ่มชัดอยู่ในช่องสนทนา
ซุนฮ่าวอวี่ที่ย่อตัวอยู่ริมเตียง ดวงตาลุกวาวขึ้นมาทันที ราวกับหมาป่าหิวโซเห็นก้อนเนื้อ
“ฟึ่บ!” เขาลุกพรวด หันหลังตรงไปยังลิ้นชักโต๊ะของตัวเอง
“ไอ้ลู่ ฉันจำได้ว่าผ้าอนามัยที่ซื้อมาตอนกลางวันอยู่ที่ลิ้นชักชั้นสอง!”
“แกเป็นบ้าเหรอ! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ลู่เหวินป๋อโต้ตอบเร็วมาก ขนาดยังไม่ทันวางมือถือ ครึ่งตัวก็พุ่งออกนอกราวเตียงเหล็กแล้ว แขนรัดคอและหัวไหล่ซุนฮ่าวอวี่ไว้แน่น
เฉินจื้อเฉียงที่เพิ่งดอดมาดูหน้าจอด้วยกันก็ตกใจ ล้มตัวเข้าประชิด
เขาล้มตัวลงบนพื้นทางเดิน ใช้สองมือรัดขาหนาๆ ของซุนฮ่าวอวี่ที่กำลังจะก้าวไปยังลิ้นชักไว้แน่น
เย่เฉินลืมตาขึ้น มองดูละครตลก พลางขมวดคิ้วอย่างระอา แล้วถอนหายใจ
“พวกนายทำอะไรกัน”
ลู่เหวินป๋อกดเสียงต่ำ เร่งคำพูดรัวเร็วราวกับปืนกล “ไอ้ซุนมันบ้า! มันจะไปส่งผ้าอนามัยที่หอหญิงตอนดึก!”
เย่เฉินนิ่งไปครึ่งวินาที
เขายื่นมือไปเปิดไฟหัวเตียง
แสงสลัวส่องลงบนใบหน้าที่ตื่นเต้นจนบิดเบี้ยวของซุนฮ่าวอวี่ ภาพรวมทั้งหมดเต็มไปด้วยความตลกร้ายจนน่าอึดอัด
เย่เฉินมองซุนฮ่าวอวี่ที่ดิ้นเหมือนหนอนในอ้อมแขนลู่เหวินป๋อ มุมปากก็กระตุกแรงสองที
“ไอ้ซุน สมองแกโดนประตูหนีบหรือไง” เย่เฉินขยี้ผมด้วยความหงุดหงิด ด่าไม่ไว้หน้าเลย