เสียงหญิงใสดังขึ้นขัดจังหวะการพูดที่เร่าร้อนของจางไข่
สายตาของทุกคนในห้องหันไปทางประตูหลังพร้อมกัน
หลี่เสวี่ย หัวหน้าฝ่ายสัมพันธ์ภายนอกเดินเข้ามา
เธอมีสีหน้าสงบนิ่ง ก้าวเดินอย่างเป็นธรรมชาติ มาดที่สงบเยือกเย็นของเธอช่างตรงกันข้ามกับบรรยากาศที่คึกคักเล็กน้อยในห้องเรียนอย่างเห็นได้ชัด
จางไข่มองเห็นหลี่เสวี่ยก็เก็บอาการตะลึงที่ถูกขัดไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสนิทสนม "หลี่เสวี่ย นายไม่ได้ไปห้องข้างๆ เหรอ ดีจังเลย ฉันกำลังบอกเรื่องข้อกำหนดรับสมัครของฝ่ายเรากับน้องใหม่อยู่พอดี จะเสริมอะไรไหม"
"ไม่ต้อง นายพูดตามขั้นตอนเลย ฉันมาหาคน"
หลี่เสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อยถือเป็นการทักทาย น้ำเสียงยังคงเย็นชาเช่นเคย เดินตรงผ่านแท่นไป ไม่ได้หยุดเลย
เมื่อเจอนิสัยเย็นชาที่ขึ้นชื่อของเธอ รอยยิ้มของจางไข่ก็เริ่มเก้อเล็กน้อย
เขาไอแห้งๆ แล้วเกาจมูกอย่างเสียไม่ได้ ทำเป็นหันไปจัดเอกสารบนโต๊ะแท่นต่อ เพื่อกลบเกลื่อนท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติที่ถูกเมิน
ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ของคนทั้งห้อง หลี่เสวี่ยเดินสะบัดเอวคอดกิ่วตรงดิ่งไปแถวสุดท้าย
ในที่สุดก็หยุดอยู่ข้างโต๊ะของเย่เฉิน
"น้องชาย อ่านหนังสืออะไรอยู่ ตั้งใจจัง" หลี่เสวี่ยก้มตัวลงเล็กน้อย
ท่าทางนี้ทำให้คอเสื้อของเธอย้อยลงเป็นเส้นโค้งน่าตกใจ
ทรงกลมขาวเนียนสั่นเล็กน้อยตามลมหายใจของเธอ