ฝ่ามือของโจวหลินเย็นเล็กน้อย เคลื่อนไหวฉับไว
เธอไม่ได้ถามว่าเย่เฉินเป็นนักศึกษาหรือเปล่า และไม่ได้ถามว่าเขามีงบประมาณเท่าไหร่
คนทำงานชักชวนการลงทุนข้อต้องห้ามที่สุดคือการตัดสินคนจากภายนอก
โดยเฉพาะในสถานที่อย่างจางเจียง
คนที่ใส่รองเท้าแตะมาอาจเป็นจอมยุทธ์เทคโนโลยี
คนที่สะพายกระเป๋าเก่า ๆ มาก็อาจเพิ่งได้รับเงินลงทุน
"คุณเย่ มีข้อกำหนดเรื่องชั้นไหมคะ"
"ชั้นกลางค่อนไปสูง แสงสว่างดี เงียบ และย้ายเข้าได้เร็ว"
โจวหลินพยักหน้า หยิบเอกสารปึกหนึ่งจากลิ้นชัก
"อาคารบียังมีห้องว่างเหลือไม่กี่ห้อง ดิฉันพาคุณไปดูเลยนะคะ"
"ไปกันเลย"
เด็กหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ เงยหน้ามองเย่เฉินแวบหนึ่ง สีหน้ายังแสดงความไม่เชื่อ
เย่เฉินไม่สนใจเขา
ลิฟต์พาขึ้นไปถึงชั้น 12
โจวหลินรูดบัตรเปิดประตู
วินาทีที่ประตูถูกผลัก เกิดแสงแดดสาดส่องเข้ามาทันที
150 ตารางเมตร
ห้องโล่งเป็นทรงสี่เหลี่ยม
กระจกสูงจากพื้นจรดเพดานหันหน้าเข้าหาพื้นที่สีเขียวกลางเขตพื้นที่
แสงด้านทิศตะวันออกดีมาก แสงอาทิตย์ยามสายส่องได้ทั่วเกือบครึ่งสำนักงาน
ด้านซ้ายกั้นเป็นห้องประชุมกระจกหนึ่งห้อง
ด้านขวามีห้องพักชงกาแฟเล็ก ๆ
พรมสีเทาอ่อน ผนังสะอาด ไม่มีการตกแต่งรกหูรกตา
เย่เฉินยืนที่ประตูมองอยู่ไม่กี่วินาที
พอแล้ว
ตอนนี้สตาร์อินเตอร์แอคทีฟยังไม่ต้องการสำนักงานหรูหรา
สิ่งที่เขาต้องการคือฐานที่มั่นที่ดูต่ำเตี้ย
วางโต๊ะทำงานได้สักสองสามโต๊ะ
เปิดประชุมได้
ต้อนรับนักลงทุนได้
มีเปลือกนอกให้ทีมงานดูดี