ชั้นหนึ่งอาคาร C
ที่ปรึกษาการเงินเซิ่งเหิง
หน้าร้านไม่ใหญ่นัก ประตูกระจกเช็ดสะอาดเอี่ยม ด้านในมีแค่สามโต๊ะทำงาน
สาววัยรุ่นสองคนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์คัดแยกเอกสาร
คนซ้ายใส่เสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงทรงดินสอสีดำ นั่งตัวตรง ขาเรียวยาวชิดกันใต้โต๊ะ ดูภูมิฐานสะอาดตา
คนขวาใส่ชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน คิ้วตาอ่อนโยน อกห้อยป้ายพนักงาน ก่อนพูดก็ยิ้มอ่อนไว้ก่อน ท่าทางอ่อนหวานนุ่มนวล
ด้านในสุดนั่งชายวัยกลางคนสวมแว่น
ผู้ชายอายุประมาณสี่สิบต้นๆ หวีผมเรียบร้อย แขนเสื้อเชิ้ตติดกระดุมเรียบกริบ ตรงหน้ามีกองเอกสารตั้งอยู่
เย่เฉินผลักประตูเข้าไป
กระดิ่งลมที่ประตูดังกรุ๋งกริ๋งเบาๆ
สาวเสื้อเชิ้ตขาวเงยหน้าขึ้น ถามอย่างสุภาพ: “สวัสดีค่ะ สอบถามเรื่องอะไรคะ”
เย่เฉินเดินมาที่เคาน์เตอร์ สะพายเป้ไว้บนบ่า
“จดทะเบียนบริษัท”
เสียงไม่ดัง แต่หนักแน่น
ชายวัยกลางคนได้ยินก็เงยหน้าขึ้น ดันกรอบแว่น
เขามองหน้าเย่เฉินก่อน
เด็กเกินไป
ดูอายุประมาณสิบแปดสิบเก้า เสื้อยืดขาว กางเกงยีนส์ เป้เก่าๆ
มองยังไงก็เหมือนนักศึกษามหาลัยที่เพิ่งมาหาที่ฝึกงานที่จางเจียง
แต่เย่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีกระอักกระอ่วนแบบเด็กนักศึกษาที่มาทำธุระครั้งแรกเลย
ชายคนนั้นวางเอกสารในมือลง
“ประเภทอะไร”
“บริษัทเทคโนโลยี”
เย่เฉินพูดชัดถ้อยชัดคำ
“ขอบเขตธุรกิจครอบคลุมพัฒนาซอฟต์แวร์ ดำเนินธุรกิจเกม ที่ปรึกษาด้านเทคนิค แล้วก็ธุรกิจเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตเพิ่มเติม”