เสิ่นอันหรานมีขนตายาวเรียวที่สั่นไหวนิด ๆ
ในใจเกิดความสงสัยใคร่รู้ต่อผู้ชายคนนี้ขึ้นมาอย่างประหลาด
“งั้นพรุ่งนี้เช้าแปดโมง เจอกันที่สนามสอบใบขับขี่นะ”
เย่เฉินถือใบเสร็จ โบกมือให้เสิ่นอันหราน
แสงแดดกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมชัดของเขา ดูมั่นใจและเจิดจ้า
หัวใจของเสิ่นอันหรานเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้งอย่างบอกไม่ถูก
เธอพยักหน้าเบา ๆ
“อืม เจอกันพรุ่งนี้”
หลังจากแม่ลูกเดินไปไกลแล้ว จ้าวเผิงก็เอาศอกกระทุ้งเย่เฉินอย่างบ้าคลั่งทันที
“ได้ยินมั้ย? เขาบอกว่าเจอกันพรุ่งนี้!”
เย่เฉินเอามือล้วงกระเป๋า เดินเอื่อย ๆ ไปข้างถนน
“ได้ยินแล้ว ฉันไม่ได้หูหนวกซะหน่อย”
จ้าวเผิงร้อนรนจนแทบกระโดด
“ไม่ใช่ นายนี่ทำไมไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? ตอนนี้เสิ่นอันหรานสวยมากเลยนะ!”
ข้างหน้าไม่ไกล ฝีเท้าของเสิ่นอันหรานช้าลงครึ่งจังหวะอย่างเห็นได้ชัด
เธอไม่หันกลับมา แค่ยัดใบเสร็จในมือลงกระเป๋าอีก รากหูขาว ๆ ปรากฏสีชมพูจาง ๆ
วันนี้เธอใส่ชุดเดรสลายดอกไม้เข้ารูปตัวหนึ่ง
เนื้อผ้าแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามของสาวน้อย การออกแบบเข้ารูปช่วงเอวทำให้เอวบางที่แค่โอบก็ได้นั้นดูเด่นชัดอย่างที่สุด
ชายกระโปรงพลิ้วขึ้นเบา ๆ ตามสายลม เผยให้เห็นเรียวขาใหญ่ที่ตั้งตรงได้รูปและขาวจ้าจนตาลาย
ระหว่างที่เดิน รูปร่างโค้งเว้าอันงามสง่านั้นมีพลังทางสายตาอย่างรุนแรง ลบเลือนความเทอะทะของชุดนักเรียนมัธยมปลายไปจนหมดสิ้น