จ้าวเผิงใช้ตะเกียบคุ้ยอยู่นาน สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
“เนื้อนี่น้อยไปหน่อยรึเปล่า”
เย่เฉินก้มมองแวบหนึ่ง
“น้อยไปหน่อยน่ะ”
“ฉันคุ้ยตั้งนานเจอแค่สองชิ้น”
“เอา ๆ กินไปเถอะ รสชาติพอใช้ได้”
จ้าวเผิงคีบเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมา จ้องใกล้ ๆ
“ชิ้นนี้ยังเล็กกว่าหัวตะเกียบอีก”
เย่เฉินหลุดขำ
“พอใจเถอะ มีเนื้อก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังไม่ได้ใส่วิทยาศาสตร์ให้เลย”
ทั้งคู่กินไปคุยไป
กินไปได้ครึ่งหนึ่ง จ้าวเผิงก็ลดเสียงลงกะทันหัน
“ว่าแต่เกมเล็ก ๆ ของนายช่วงนี้เป็นไงบ้าง”
“ก็ราบรื่นดี”
เย่เฉินซดน้ำแกงคำหนึ่ง น้ำเสียงตามสบาย
รายได้จากต่างประเทศของ "แองกรี้เบิร์ด" และ "เทมเพิลรัน" ยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในบัญชีที่เกาะฮ่องกงก็นอนนิ่งอยู่กว่าร้อยล้านดอลลาร์
เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องบอกจ้าวเผิงหมด
ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ
แต่ตอนนี้จ้าวเผิงรู้เข้า ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
จ้าวเผิงพยักหน้า ไม่ถามต่อ
“ราบรื่นก็ดีแล้ว”
“ถ้านายมีอะไรให้ฉันช่วย บอกมาเลย งานมือโปรฉันยังไม่เป็น แต่งานวิ่งเต้นหยิบจับไม่มีปัญหาแน่”
“ยังไม่ต้องคิดมาวิ่งเต้นให้ฉันหรอก”
เย่เฉินวางตะเกียบ มองเขา
“ฉันถามหน่อย ช่วงมหาวิทยาลัยสี่ปีนี้ นายจะเอายังไง”
“เอายังไง”
จ้าวเผิงชะงักไป แววตาแสดงว่าไม่เคยคิดจริงจังกับคำถามนี้มาก่อน
“ก็เข้าเรียนปกติ สอบอย่าให้ติดเอฟ ตอนพักก็ไปร้านเน็ตเล่นเกม นาน ๆ ทีนัดเพื่อนกินเลี้ยง”