จ้าวเฉียงทรุดลงบนเก้าอี้ ลูกตาแทบจะหลุดออกมา
เขายังรอดูเย่เฉินทำหน้าขายหน้าอยู่เลย
ผลคืออีกฝ่ายไม่ใช่แค่กินขาดทั้งห้อง ยังแถมการแสดงทางสายตาให้ดูอีกต่างหาก
เวทีที่ตัวเองอุตส่าห์ปูมานาน กลายเป็นฐานให้คนอื่นไปหมด
ตาโจวนิ่งเงียบไปนาน
ถอดแว่นสายตาออกมาเช็ด แล้วสวมใหม่
เขาไม่ได้เอ่ยปากทันที แต่ก้มตัวเข้าใกล้จอ ไล่อ่านโครงสร้างโค้ดทีละบรรทัด
แล้วยืดตัวขึ้น จ้องเย่เฉินสองวินาที
“เธอชื่ออะไรนะ”
“เย่เฉิน”
“เคยเรียนมาก่อนเหรอ”
“ครับ พอดีสนใจด้านคอมฯ น่ะครับ ลองหัดเองอยู่พักหนึ่ง” เย่เฉินตอบเรียบ ๆ
ตาโจว “อืม” หนึ่งที วางปากกาเลเซอร์กลับบนแท่น
หันหลัง ขยายโค้ดที่เย่เฉินเขียนขึ้นจอฉาย
“ทุกคนดูให้ดีนะ นี่ล่ะคือตรรกะชั้นล่างที่ได้มาตรฐาน ไม่มีโค้ดไร้ประโยชน์แม้แต่บรรทัดเดียว ประสิทธิภาพในการรันสูงกว่าที่เขียนตามตำราอย่างน้อยสามเท่า”
ตาโจวชี้จอ น้ำเสียงแฝงความชมแบบหาฟังยาก
“เย่เฉินใช่ไหม เขียนได้ดีมาก”
ท่ามกลางสายตาทึ่งของเพื่อนร่วมห้อง เย่เฉินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินลงจากแท่น
ตอนเดินผ่านจ้าวเฉียง สายตาเหลือบมองผ่าน ๆ
จ้าวเฉียงรีบหลบตาก้มหน้า ทำเป็นเก็บตำรา ไม่กล้าสบสายตานั้นเลย
เสียงออดหมดคาบดังขึ้นพอดี
เพิ่งกลับถึงที่นั่ง ซุนฮ่าวอวี่กับลู่เหวินป๋อก็พุ่งเข้ามาเหมือนคนบ้า
“เถ้าเย่ นายไปเรียนเขียนโปรแกรมมาตอนไหนวะ โคตรโหดเลย!”
“ท่านเทพ! สอนผมที! ผมก็อยากเขียนให้มันออกมาเท่ ๆ แบบนั้นไว้จีบสาวด้วย!”