เย่เฉินหยิบซองจดหมายสามซองออกจากกระเป๋าเอกสาร วางลงบนโต๊ะแบบไม่ได้ตั้งใจ
"ของแต่ละคน"
"ช่วงนี้พวกนายทำงานหนักกันมา"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบมาก เหมือนกับว่าเงินที่เมื่อกี้ได้มานั้นไม่ใช่ 1.65 ร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่เป็นค่าธรรมเนียมโครงการปกติทั่วไป
หลี่จื้อเหว่ยปาดหน้าแล้วยื่นมือหยิบซองจดหมายขึ้นมา
เมื่อเปิดออก เขาก็อึ้งไปทั้งตัว
ข้างในเป็นเช็คธนาคารของธนาคารเอชเอสบีซีที่กรอกรายละเอียดผู้รับเงินไว้แล้ว
สองแสนดอลลาร์สหรัฐ
ตามอัตราแลกเปลี่ยนตอนนี้ ตีเป็นเงินดอลลาร์ฮ่องกงก็ราวๆ หนึ่งล้านห้าแสนกว่าๆ
เท่ากับเงินเดือนขั้นต้นของเขาตลอดสิบปีที่ผ่านมาซะด้วยซ้ำ
อาจื้อและเคนต่างก็รีบเปิดซองของตัวเองออกมาดู
พอเห็นจำนวนเงินอย่างชัดเจน ลมหายใจของทั้งสองที่เพิ่งจะสงบลงได้ก็กลับมาปั่นป่วนอีกครั้ง
คนละสองแสนดอลลาร์ฯ
เงินรางวัลทั้งก้อน รวมกันหกแสนดอลลาร์ฯ พอดิบพอดี
หลี่จื้อเหว่ยกำเช็คไว้ในมือ หันไปสบตากับอีกสองคน
พวกเขาไม่ใช่คนเพิ่งเข้าวงการแล้ว
เงินก้อนนี้เป็นเงินรางวัล และก็เป็นเงินปิดปากด้วย
รับไว้ ก็แปลว่าเจ็ดวันที่ผ่านมานี้เกิดอะไรขึ้น ต้องฝังมันไว้ในท้องให้หมด
หลี่จื้อเหว่ยไม่ลังเล
เขาเก็บเช็คให้เรียบร้อย ยืนตัวตรง โค้งคำนับให้เย่เฉินอย่างลึก
"คุณเย่ กฎเกณฑ์ผมเข้าใจครับ"
"ช่วงนี้พวกเราเอาแต่นั่งเล่นเกมอยู่ที่นี่ เรื่องอื่นไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ยิน"
อาจื้อรีบพยักหน้า
"บอส ถ้ามีงานแบบนี้อีก เรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ"
เคนก็เก็บเช็คไว้แนบอกแล้วเช่นกัน
"ขั้นตอนที่ต้องจำ เราก็จำไว้ครับ"
"แต่สิ่งที่ไม่ควรจำ จะไม่เหลือให้แม้แต่คำเดียว"