เทรดเดอร์ทั้งสามหันขวับกลับมาพร้อมกัน
ไม่มีใครตั้งคำถามเย่เฉินอีกแล้ว
หลี่จื้อเหว่ยอ้าปากค้าง คอแห้งผาก
"คุณเย่ สี่สิบแปดล้านดอลลาร์แล้ว"
"ถอนตัวตอนนี้ กำไรก็มากพอแล้ว"
อาจื้อจ้องอัตราหลักประกัน ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
"เลเวอเรจร้อยเท่ารับแรงถอยไม่ไหว ราคาขยับลงแค่จุดเดียว กำไรในบัญชีก็ต้องคายกลับมาเป็นกอง ถ้าเจอทุ่มขายต่อเนื่อง ออเดอร์อาจออกไม่ทันด้วยซ้ำ"
เคนไม่พูดอะไร แค่เปิดหน้าต่างปิดสถานะขึ้นมา
ปุ่มยืนยันอยู่กลางจอ
หยิบกำไรเข้ากระเป๋าคือนิสัยพื้นฐานของเทรดเดอร์
ยิ่งในบัญชีมีเงินสี่สิบแปดล้านดอลลาร์
เป็นดอลลาร์ฮ่องกงก็เกินสามร้อยเจ็ดสิบล้าน
ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาสามคน กองทุนเล็กหลายแห่งขนาดกองทุนรวมยังไม่ถึงเลขนี้เลย
หลี่จื้อเหว่ยคิดแค่อยากปิดสถานะ
ปิดแล้ว เงินถึงจะเป็นเงิน
เย่เฉินยืนริมหน้าต่าง หันไปมองหน้าจอ
หกวันไม่ได้เปลี่ยนเสื้อ เสื้อเชิ้ตขาวยับยู่
แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก ปกเสื้อก็หลวม ดูออกว่าอดนอนมาทั้งคืน
แต่ความคิดเขายังคมชัด
รอบที่แล้ว เขาเคยรวบรวมข้อมูลรอบฝ้ายนั้นไว้ทั้งหมด
จุดเริ่มขึ้น เวลาเผยแพร่ข่าว ช่วงที่สถาบันเข้า ซื้อหนัก ตำแหน่งเทขายครั้งแรก ทุกอย่างอยู่ในหัว
การขึ้นรอบนี้ ยังไม่ถึงเวลาต้องไป
กำไรขาดไปหน่อยไม่เป็นไร
แต่เมื่อใช้เลเวอเรจร้อยเท่า การออกก่อนกับพลาดทั้งรอบแทบไม่ต่างกัน