ปลายสายเงียบไปสองวินาที
แค่ตัวแทนแฟรนไชส์จากอำเภอเล็ก ๆ คนหนึ่ง สามารถควักเงินสดเป็นล้าน และคว้าทำเลทองใจกลางอำเภอมาได้ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทุนอีกต่อไปแล้ว
อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่า อีกฝ่ายมีความสามารถพอจะทำให้ร้านติดตลาดได้จริง
น้ำเสียงของโจวปินดูกระตือรือร้นขึ้น
"ห้างตังไต้ชานเฉิง ผมรู้จัก เป็นโครงการธุรกิจที่ดีที่สุดในหวยเฉิงตอนนี้"
"คุณเย่ คุณเก่งจริง ๆ"
"พอดีช่วงนี้ผมอยู่ที่เมืองเอก วันมะรืนนี้ผมจะพาทีมไปหวยเฉิงด้วยตัวเอง เรามาดูหน้าร้านกันก่อน แล้วค่อยเคลียร์รายละเอียดสัญญา มาตรฐานการตกแต่ง และยอดสั่งสินค้างวดแรกให้เรียบร้อย คุณคิดว่าไงบ้าง"
"ได้"
เย่เฉินมองคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ
"มาถึงแล้วติดต่อผม"
"ดีครับ งั้นมะรืนนี้เจอกัน"
วางสาย
เย่เฉินวางมือถือไว้ข้าง ๆ
การเจรจาธุรกิจ เงินก็แค่ตั๋วผ่านประตู แต่ทำเลต่างหากคือตัวจริง
พอมีทั้งสองอย่างวางอยู่บนโต๊ะ ฝั่งแบรนด์ก็ไม่มีทางมองเขาเป็นแค่ลูกค้าต่างจังหวัดกระจอก ๆ อีกต่อไป
จังหวะนั้นเอง มือถือบนโต๊ะก็สั่นอีกครั้ง
หน้าจอสว่างขึ้น
เสิ่นอันหรานส่งข้อความมา:
"บ่ายนี้ว่างไหม เรานัดเจอกันที่ร้านน้ำแข็งไสย่านสามแยกนะ"
เย่เฉินชำเลืองเอกสารชักชวนการลงทุนในคอม
ธุระหลักจัดการเสร็จแล้ว ที่เหลือก็แค่รออีกฝ่ายมาหา
เขาหยิบมือถือมาตอบ:
"อืม บ่ายนี้ว่าง เจอกันตอนสี่โมง"