หกโมงเย็น ไฟถนนริมทางสว่างขึ้นทีละดวงสองดวง
เย่เฉินเลือกร้านอาหารตามสั่งที่ดูสะอาดตา
ทั้งสองนั่งลงตรงโต๊ะริมหน้าต่าง
เพิ่งสั่งอาหารเสร็จ เสิ่นอันหรานก็ยกกาน้ำมาลวกชามกับตะเกียบ ลวกเสร็จก็เลื่อนไปวางตรงหน้าเย่เฉิน
เธอดึงกระดาษทิชชู่เช็ดรอยน้ำที่ขอบโต๊ะจนแห้ง แล้วค่อยนั่งลง
เย่เฉินมองเธอแล้วยิ้ม "อันหราน เธอเตรียมตัวมาก่อนดีจริง มากินข้าวที่นี่ เจ้าของร้านต้องแจกใบตรวจงานให้เธอไหมเนี่ย"
เสิ่นอันหรานเม้มปาก "สะอาดหน่อย กินแล้วสบายใจ"
"งั้นวันนี้ฉันถือว่าได้เกาะกินไปด้วย"
"เธอก็ควรสบายใจอยู่แล้ว"
น้ำเสียงเธอจริงจัง แต่เย่เฉินฟังออกว่าแฝงความห่วงใย
เขาไม่แกล้งแหย่เธอต่อ แค่ยื่นมือเลื่อนจานที่อยู่ไกลมาใกล้เธอ
มื้อนี้ทั้งสองกินกันเงียบๆ
เสิ่นอันหรานก้มหน้ากินข้าว บางทีก็เงยหน้ามองเขา
เย่เฉินก็ไม่ได้หาเรื่องคุย แค่ตอนเธอคีบกับข้าวไม่ถึงก็เขยิบจานให้
บนโต๊ะไม่ได้พูดอะไรกันมาก แต่ก็ไม่มีช่องว่างให้อึดอัด
กินเสร็จ เย่เฉินกำลังจะเรียกเจ้าของร้าน เสิ่นอันหรานก็ลุกยืนขึ้นก่อน
เธอหยิบกระเป๋าสตางค์สีดำจากกระเป๋าผ้าแล้วเดินเร็วไปเคาน์เตอร์คิดเงิน
"ฉันคิดเอง"
เธอหันกลับมามองเย่เฉิน น้ำเสียงจริงจัง
"เมื่อกี้เธอออกเงินแล้ว แล้วก่อนหน้านี้ยังซื้อคอมให้ฉันอีก ครั้งนี้ต้องให้ฉันเลี้ยง"
เย่เฉินกำลังจะลุกขึ้น ได้ยินแบบนั้นก็เอนหลังพิงเก้าอี้ต่อ
"ได้"
เสิ่นอันหรานโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
เธอนับเงินยื่นให้เจ้าของร้านอย่างตั้งใจ แล้วตรวจดูเงินทอนอีกครั้ง ก่อนจะสะพายกระเป๋าผ้าเดินกลับมา