[0] พูดตามตรง ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะหลิวอวี่เฟยเกิดเรื่องกะทันหัน จางฟานกับไป๋หลูก็คงได้ทำเรื่องนั้นกันไปแล้ว
[1] พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ดี
[2] ตอนนี้ร่างนุ่มหอมอยู่ในอ้อมแขน ทั้งยังได้กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอ
[3] เขาแทบอยากก้มลงไปจูบสักครั้ง
[4] แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร ไป๋หลูก็รีบดิ้นขัดขืนอย่างแรง
[5] “เสี่ยวฟาน ทำไมเป็นนาย? รีบ...รีบปล่อยฉัน...”
[6] ไป๋หลูผลักจางฟานออกอย่างแรง ใบหน้าเล็กแดงก่ำจนแทบมีเลือดหยด
[7] เมื่อครู่ตอนถูกจางฟานกอดไว้ เธอเองก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร้อนผ่าวของเขา ในใจก็พลันปั่นป่วนเคลิบเคลิ้มขึ้นมาเช่นกัน
[8] แต่ที่นี่เป็นที่สาธารณะ หากคนรู้จักมาเห็นเข้า ต่อให้มีปากเป็นร้อยก็อธิบายไม่ชัด
[9] ต่อไปเธอคงไม่ต้องอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้ว
[10] “พี่ลู่ลู่ เกิดอะไรขึ้นครับ?”
[11] จางฟานมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านหลังไป๋หลู ก่อนถามด้วยคิ้วขมวดว่า “ทำไมพวกเขาถึงไล่พี่ออกมา?”
[12] ดวงตาของไป๋หลูแดงก่ำ เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟังทั้งหมด
[13] จางฟานฟังแล้วกำหมัดแน่น
[14] ให้ตายเถอะ!
[15] รังแกกันเกินไปแล้ว!
[16] ที่จริง ข่าวพนักงานธนาคารอาศัยกฎระเบียบที่อ้างขึ้นมารังแกลูกค้าประชาชนที่ไปถอนเงินนั้น ทุกวันนี้พบเห็นได้บ่อยบนอินเทอร์เน็ต
[17] เรียกได้ว่ามีแต่เสียงร้องเรียนเต็มไปหมด
[18] ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นใกล้ตัวเขาเอง
[19] ดี งั้นก็ต้องจัดการพวกแกสักหน่อยแล้ว!
[20] “พี่ลู่ลู่ ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเอง”
[21] พูดจบ เขาก็โทรหากู่เฉิงเฟิง
[22] ไม่ถึงสิบนาที รถตู้สองคันก็มาถึง มีคนลงมาจากรถกว่าสิบคน
[23] ทั้งหมดเป็นคนงานในบริษัทของกู่เฉิงเฟิง