กร๊อบ!
ได้ยินเสียงกระดูกหักอย่างชัดเจน
หมัดของจางฟานชกเข้าที่สันจมูกของอู่ต้าฟาเต็มแรง
มองดูอู่ต้าฟาในตอนนี้ จมูกทั้งจมูกยุบแฟบลงไป ตรงกลางใบหน้าบุ๋มเป็นแอ่ง
จากนั้นเลือดสดก็ทะลักออกมาจากแอ่งนั้น เปรอะไปทั่วทั้งใบหน้า
ตุ้บ!
จางฟานคลายมือ อู่ต้าฟาก็ร่วงลงไปกองกับพื้น แน่นิ่งไม่ขยับ
ที่แท้ก็หมดสติไปเสียแล้ว
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นหมัดที่จางฟาระเบิดความโกรธออกมาเต็มแรง ต่อให้อู่ต้าฟาร่างใหญ่กำยำ หนักตั้งเก้าสิบกว่ากิโลกรัม ก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี
“พี่ลู่ลู่ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”
จางฟานไม่สนใจอู่ต้าฟาที่หมดสติอยู่เลย รีบแก้เข็มขัดกางเกงที่มือไป๋หลูออก แล้วเอาผ้าห่มมาคลุมแผ่นหลังขาวผ่องของเธอไว้
“เสี่ยวฟาน!”
ไป๋หลูที่ตกอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีด ในที่สุดก็พ้นจากอันตราย เธอร้องออกมาด้วยความอัดอั้น ก่อนจะพุ่งเข้าหาจางฟานทันที
เธอกอดจางฟานแน่น น้ำตาไหลพรากราวกับสายฝน
“ฮือ ๆ… เสี่ยวฟาน ฉันกลัวมาก… ฉันนึกว่าตัวเองจะถูกย่ำยีจริง ๆ แล้ว จะไม่บริสุทธิ์อีกแล้ว…”
จางฟานเองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย
ถ้าเขามาไม่ทัน ไป๋หลูคงถูกอู่ต้าฟาทำลายไปแล้วจริง ๆ ในคืนนี้
นิสัยของไป๋หลูนั้น แม้ภายนอกจะดูอ่อนโยนเรียบร้อย แต่แท้จริงแล้วเธอเป็นคนใจแข็งมาก
หากความบริสุทธิ์ของเธอถูกทำลายไปจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงอะไรขึ้นบ้าง
ตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องชายหญิงแล้ว ได้แต่ตบแผ่นหลังไป๋หลูเบา ๆ แล้วปลอบเสียงอ่อนว่า “พี่ลู่ลู่ ไม่ต้องกลัวแล้วครับ ไม่เป็นไรแล้ว ผมไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายพี่แน่นอน”